Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die wij Westerlingen vergeten hebben. Hadden wij vertrouwen in de machtige liefde van het hart van het Heelal, dan zouden wij gevoelen, dat iets zoo universeels, in wezen zegenrijk en goed moet zijn.

Katherine Tingley schreef in de The Wine of Life:

Het leven is eeuwig; evenals de zon na zonsondergang, blijft de ziel voortbestaan na den dood; het gevoel van een verlies is niet gerechtvaardigd. Ofschoon ooren niet hooren en oogen niet zien en er geen uiterlijk bewijs overblijft om ons hart te troosten, zegt iets in ons toch dat wij in het innerlijke leven eeuwig met hen die wij waarlijk liefhebben verbonden zijn. Al het waarachtige in hun leven, — al het verheffende, dat ons met hen verbond — leeft voort. Nu en voor altijd hebben wij het nobelste en beste van hen bij ons...

Al ons geestelijk bezit is voor eeuwig het onze. De banden die ons aan zuster of broeder, moeder of vader, man of vrouw, kind of geliefde binden, werden niet voor niets geschapen; een andere gedachte zou een beleediging zijn van de Goddelijke Wet. Eens zullen wij met onze beminde afwezigen hereenigd worden.

De mensch staat zichzelf niet toe het leven breed genoeg te zien. Onze opvoeding heeft ons gedurende vele eeuwen geleerd de dingen oppervlakkig te beschouwen. "Wij leven in een klein hoekje van ons zelf en sluiten onze oogen voor het Universeele.

Laat ons naar buiten treden in het licht der gedachte en rustig in het leven vertrouwen. Laat ons rust vinden in het besef dat de Wet barmhartig is; dan zal zij ons in waken en slapen de bewijzen schenken dat de oude doodsgedachte een dwaasheid is; dat datgene wat een monster, gereed om ons te verslinden, scheen, onder de Wetten Gods een zegen en de voltrekking van onze bestemming is.

Sluiten