Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den Tegenstander ? dan kan het antwoord kort zijn, want het ligt nog steeds opgesloten in het zinnetje : „Geef mij toch van uws zoons dudaim."

DE GESCHIEDENIS VAN BRITTANNIË—NEDERLAND

Alvorens over te gaan naar Manasse en de andere kinderen van Jakob, die nog niet besproken zijn, schijnt het goed uit de geschiedenis de verhouding van de Britten en de Nederlanders nader toe te lichten.

De Middeleeuwen hebben zich gekenmerkt door een constanten strijd, bij alle Europeesche volken, tusschen Kroon en Volk. Overal zou de Kroon het winnen, doch in twee landen niet, in Engeland en in Nederland.

In dit geschrift wordt nooit over Zwitserland gesproken. Volkenkundig kan het beschouwd worden als het „Overblijfsel" van de Stammen Israëls. Het eenige kleine, vrije volk, dat zich dadelijk opwaarts bewogen heeft, naar zijn hooge reine bergtoppen. Het volk, dat de Democratische open tendens sterk in zijn ziel heeft gehad van oudsher. Het type van het verscholen maar hoogere bewustzijn van de menschenziel en dat in de Volheid der tijden, d. i. nu, weer tot zijn recht begint te komen.

In Engeland was de Democratie er het eerst bij. De MagnaCharta verzekerde het volk eene vrijheid, voldoende om verder op voort te bouwen.

In Nederland echter nam de Democratie de Regeering zelf in handen, het werd Republiek en erkende in 1588 geen souverein meer.

De Autocratie had eene waarschuwing gehad.

De stem van Friesland had die reeds laten hooren bij gelegenheid van de kroning van den later zoo berucht geworden Filips II.

Die waarschuwing had geklonken in het bolwerk van de autocratie van die dagen, de zware impressioneerende mentaliteit van een troonzaal.

Het was de gewoonte dat de koning eerst de privilegiën moest bezweren, reeds vroeger door het volk bezeten, om daarna eerst de hulde van de onderdanen te kunnen ontvangen, hetgeen volgens de usance knielende moest geschieden.

Het was bij deze voorname plechtigheid dat de afgevaar-

Sluiten