Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Volgens sommigen, ja velen, heeft het Christendom in deze niets te zeggen, het bevat geen boodschap omtrent deze maatschappij-idéalen.

De één brengt dat als een grief tegen het Christendom in, het slaakt een bitter verwijt, dat het geloof zich alleen zou bezighouden met de ziel des menschen.

Anderen redeneere»: „Neen, 't is juist goed zoo. Zoo heeft elk zijn eigen werk. Wat zou een oude van dagen of zieke hebben aan een partijprogramma of een verkiezingsmanifest?" Daar is het geloof goed voor. Als zulk een particulieren ziekentrooster wil men het gaarne toelaten. Buiten die taak heeft het niet te gaan!

Is het nu waar, dat het Christendom zich uitsluitend of althans hoofdzakelijk zou bezighouden met de ziel? Vele niet-Christenen achten het buiten twijfel. Vele Christenen schijnen geneigd, dit toe te stemmen. En toch:

die meening is absoluut onbijbelsch! Wel houdt de Bijbel zich met de ziel bezig; we zullen het straks nader zien. Maar wat is hier het opmerkelijke?

De Bijbel kent het geluk der individueele ziel alléén in onlosmakelijk verband met het komen van ddt rijk, hetwelk menschen Heilstaat noemen en dat in Bijbeltaal Koninkrijk der hemelen heet.

De komst van dat Rijk is het groote werelddoel. Het gezichtspunt, waaruit de Schrift alles beschouwt. Persoonlijk geluk ontstaat eerst in eerlijke toewijding aan de komst van dien heilstaat

Alle Christelijke blijdschap en hoop is in den volsten zin: sociaal van karakter.

Laat ik u dit mogen aantoonen.

Als God met een man, met Abraham, het Verbond opricht, zet Hij dat terstond in een wereldwijd en eeuwendiep perspectief. „In u zullen alle geslachten des aardrijks gezegend worden," luidt de belofte.

Als Ood met één volk met Verbond aangaat, ia het weer dezelfde rijke gedachte. Beluister het slechts van de lippen van den stervenden Mozes. Hij ziet dat volk Israël niet als een scheidsmuur tusschen de natiën, maar als het cement van den Wereldtempel. Als de heraut des Heeren gaat Israël uit om

Sluiten