Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de volken tot den berg des vredes te roepen. „Immers bemint Jehova de volken," zoo zingt Mozes in zijn afscheidslied.

In dat volk Israël had men nog slechts een vage voorstelling van het leven der zielen na den dood. Maar men leefde in vast vertrouwen op de komst van den heilstaat. Daarvan bezat men als het ware een fotografie in de inzetting van het Jubeljaar. In het kort gezegd, wilde die instelling zeggen, dat er alle vijftig jaar een algeheele reconstructie moest plaats hebben van de sociale toestanden. Wie afhankelijk waren geworden door verlies van bezit, of in dienstbaarheid waren geraakt, ontvingen het Verloren erfdeel of de verloren vrijheid terug.

Niet minder waren de zangers van dat volk door die gedachte bezield. Het Boek der Psalmen is er vol van. Het is hier onmogelijk te citeeren, men zou schier eiken Psalm moeten aanhalen. Ik wil er echter op één wijzen, Psalm 72, die berijmd aldus luidt:

De bergen zullen vrede dragen, De heuvels heilig recht. Hij zal hun vroolijk op doen dagen Hei heil, hun toegezegd.

De zanger ziet de ketens vallen: alle onderdrukking heeft een einde. Natuurweelde zal zich paren aan de cultiveering der aarde. Er zal overvloed, ongekende overvloed heerschen. Daar was een lapje grond met een handvol koren: een keuterboertje, zouden we zeggen. Zie, de halmen ruischen als de cederwouden op den Libanon! Het weinigje is véél geworden.

Inzonderheid was de Heilstaat het lievelingsonderwerp der profeten. In machtige visioenen zien wij hem aanlichten. Eén gedachte hebben zij allen gemeen: zij zien hem immer gelegen op een bergtop.

Dat heeft een dubbelen zin.

Ten eerste de gedachte van hoogtepunt: hier is de overtreffende trap van alle idealen.

Ten tweede de idee van vastheid: dit geluk zal niet vervloeien in het beweeg der tijden.

En dan zien zij hem verder steeds in verschillend licht

In het licht der internationaliteit: „Alle volken zullen tot den Berg des Heeren toevloeien."

In de glansen van den vrede: de zwaarden zullen tot spaden en de spiesen tot sikkelen worden omgesmeed. Ja, in de wereld-

Sluiten