Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de verstoring en God krijgt ten slotte de schuld. En nu weet ik wel, dat men hierbij verder terug kan gaan en kan zeggen dat God dan toch toegelaten (zoo niet veroorzaakt) heeft dat de mensch zoo slecht werd. Maar laten we nu toch niet over het oude en voor ons verstand zeker onoplosbare raadsel van 't ontstaan van het kwaad gaan spreken. Want hoe 't daarmede ook zit, wij voelen wel dat het kwaad niet uit God kan zijn en ook dat wij verantwoordelijk blijven voor het kwade dat wij doen. En dus niet: wij alles in de war sturen en dan met het oog op de verstoring plechtig aan God gaan twijfelen — maar liever schuld erkennen en met die schuld gaan tot God.

Maar gij denkt aan allerlei lijden, dat er dan toch nog overblijft en dat niet (althans niet rechtstreeks) door onze schuld is gewerkt? Ja, daar wilde ik ook juist aan denken. Daar komt ziekte en ellende en rouw in ons leven. Wat ons alles waard was, wordt ons wreed uit de hand geslagen! Ons leven wordt misschien gebeukt en verbroken! En dan troosten de menschen zich met een troost, die ik in de meest verschillende oorden van ons land wel heb gehoord en die dus vrij algemeen schijnt te wezen „dat het ons van menschen niet wordt aangedaan." Maar in deze goed bedoelde troost ligt juist zooveel pijnlijks: dus is dat alles uit God? En nü kan men dan zeker wel met recht vragen of God dan geen God van liefde is — en als Hij geen God van liefde is, dan is Hij geen God. Men kan de liefdeleiding in zijn

Sluiten