Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid, wanneer het is, alsof al ons arbeiden vergeefs is, en wij ons neer willen zetten als een Elia met de belijdenis: „Heer het is nu genoeg." Dan is onze omgeving machtig over ons, dan beheerschen ons de omstandigheden, en wü gaan onder.

Waren zulke tijden er niet ook in dit jaar? Dit jaar, dat zulke geweldige schokken door ons leven liet henengaan, dat ons vragen op de lippen legde, die openbaarden hoe wij worstelden om het houvast te houden?

In Jesaja 32:2 staat een van die beelden, die in hun eenvoud zoo duidelijk doen zien wat de beteekenis is van een trouw leven. Er is sprake van wat een man is, en dan lezen we: „Een man is als een, die voor den wind

bewaart, als de schaduw van een groote steenrots in

een droog land". Ook daar, waar in het Oosten de woestijn grenst aan een oase, aan een vallei, wordt het zand dikwijls met kracht opgejaagd door den wind. Zoo'n zandstorm is dan de oorzaak van dorheid; zelfs daar, waar door regenval nog iets zou kunnen groeien, of waar door de nabijheid van een beekje de grond vruchtbaar zou kunnen zijn, blijft groote dorheid heerschen, omdat het opgejaagde zand allen groei doodt. Maar laat op zulk een plek iets worden gevonden wat voor den wind beschut, een rots, dan zal op die plek het groen ontspruiten, omdat zij beschut is tegen den zandstorm.

Een man, die houvast heeft, die staat, die iemand is, beschut de zijnen, zijn omgeving, hij houdt den zandstorm tegen.

Hoe was het met onze trouw in ons openbare leven? Is het niet een belijdenis van ontrouw, die ons past?

Een belijdenis van ontrouw, vooral ook van ons, als christenen. Als wij christenen... eens christenen waren! Als de

Sluiten