Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn tot het besef van een leven na dit leven. Hoe zij het zich ook gedacht hebben, of zij gewaand hebben, dat de ziel als een schim op aarde bleef rondzwerven, of naar verre gewesten uitweek, of zij opnieuw in andere levensvormen naar deze wereld terugkeerde dan wel ineens in een toestand van meerdere of mindere zaligheid werd overgebracht, altijd lag daarachter de bestendige overtuiging, dat dit leven niet alles was, maar dat ook na den dood een nieuw leven zou gegeven worden. In den laatsten tijd is door het spiritisme deze opvatting weer met klem naar voren geschoven.

De vraag kan gestéld worden : hoe komt het, dat dit geloof zoo algemeen wordt aangetroffen? Op deze vraag kan in verschillenden zin geantwoord worden. Het komt ons voor, dat met name de volgende overwegingen gegolden hebben.

1. Ten eerste werd ten sterkste gevoeld, dat dit leven in alle opzichten het karakter draagt van een fragment. Het is niet af, geen gesloten geheel. Dat blijkt al daaruit dat bij lange na niet alles, wat in de menschenziel schuilt, in dit leven in staat is zich te uiten. Er zijn neigingen, verlangens, hoogere behoeften, die meest overwoekerd worden door de lagere motieven tot zelfbehoud, den strijd om het dagelijksch brood en dergelijke. Juist het edelste, het meest waarachtig menschelijke, blijft vaak diep verscholen, en kan zich niet uitleven. Dat geeft aan dit leven iets onvoldaans, bijna zouden wij zeggen: iets onwaardigs. Het is niet slecht, niet goed, het is erger dan dat: het is klein, onbeduidend. Ge staat er achter en zegt: dat kan niet alles wezen. Het leven draagt in geen enkel opzicht het karakter

Sluiten