Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

senen, waar de gehoortod-ukken worden opgeborgen. En nu is het daarboven, dat Kersdiedje, en het wordt bewaard in een of meer hersencellen, en daar sluimert het een jaar lang als prinses Doornroosje. Tegen Kerstmis echter ontwaakt het uit zijn slaap en komt in het bewustzijn. Door middel van zenuwvezels, die als telefoondraden de hersenen verbinden met de spraakwerktuigen en de stembanden, zet het deze in beweging, en daar Hinkt het lied van de lippen van het kind! Gij luistert er naar en ge hebt plezier in het lieve stemmetje, maar aan de wonderen van de lichamelijke en geestelijke gebeurtenissen, waarvan dat zingen een gevolg is, denkt gij in het geheel niet.

Ja, een wonder is het, hoe die tonen van den mond der moeder door trommelvlies en gehoorvloeistof konden geraken tot in de hersencellen van het kind, een wonder, hoe het lied daar maandenlang kan sluimeren en dan opeens weer ontwaken bij het zien van een kerstboom of bij het lezen van de Kerstgeschiedenis; en nogmaals een wonder, hoe die bewust geworden indruk de organen van stem en spraak in beweging kan zetten!

Maar het wonderbaarste is, dat een stoffelijk, hoorbaar en zichtbaar gebeuren (het trillen van het trommelvlies, de beweging van de gehoorvloeistof) kan overgaan en eindigen in een zuiver geestelijk gebeuren: het ontstaan, het bewaard worden en het opnieuw ontwaken van het lied in de hersenen. Hier staan we op de grens van lichaam en geest, op den drempel van de zichtbare en de onzichtbare wereld. Niemand toch heeft ooit de sporen, de voorstellingen gezien, die bij tallooze millioenen opgestapeld liggen in de hersenen van een mensch. In de hersenen, zeggen we; eigenlijk moesten we zeggen; in de ziel; het is de ziel, die de indrukken, haar door de zintuigen gebracht, opneemt, bewaart en weer bewust maakt, zoodat ze dan weer op het lichaam kunnen werken. De ziel, de vorstin van het leven, die

Sluiten