Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zaam kerkhof tot den op hetzelve rondwandelenden vreemdeling spreken!

Hier staat hij dan met stillen weemoed stil, en gedenkt het memento mori, dat hem van alle zijden toeroept. Hier is iets, dat hem zegt: » Ook gij gaat naar uw eeuwig huis!" En onderwijl bij aan het eeuwig huis denkt, ziet hij in de vergankelijkheid zelve het leven ontwaken, en alles schijnt hem toe te roepen: » Zij wachten op den morgen." Maar geen wonder, dat hij weemoedig uitroept: » Den morgen ! ach' wanneer ?''

Hoe menig stil hart vertoeft dan ook liever op een eenzaam kerkhof, dan in het midden van het woeste leven eener druk bezochte stad!

20.

Fantasie op een Kerkhof.

Stille verblijfplaats der dooden, gij veilige haven der ruste !

Ik berg me in uw liefelijk lommer, vermoeid van des

levens gewemel, 't Ademt hier alles een' stillen en onafgebrokenen

vrede,

En bij de zwijgende graven ontrust niets den peinzen-

den wandlaar, o! 't Is zoo lieflijk, zoo rustig, hier op deze stille

verblijfplaats: 't Groenende mos en de bloempjes der heide bedekken

de heuvels;

Sneeuwwitte bloesems der aardbei omweven met kransen de graven ;

Sluiten