Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

a zienlijke som gelds bovendien. Om deze te kunnen

ko o7 Ti Z1JDe m°eder ^ k°Stbare kleinodiën koopen. Met een smartelijk gevoel ontving hij dit offer

lenrerHmH°1e de; " bel°°fde Diet Wed" te epe-

ta. Had nu de ^acht gehad om zich tevens aan het verkeer met die adelde heertjes te onttrekken, dan zou hij zijn woord hebben kunnen houden. Hiertoe echter kon hij evenmin als zijne moeder, besluiten. Eenige weken bleef hij weigeren om mede te spelen. Zijne medgezellen begonnen allerlei smadelijke zinspelingen hierop te maken. " Een burgermans kind blijft toch altijd maar een urgermans kind," spraken zij op snijdenden toon. Dit kon hdgo niet uithouden. Hij speelde weder en eindigde op nieuw met eene groote som te verliezen. Nu wist de arme jongeling geenen raad. Zijner moeder zijne schuld

trebroken'h'd ï ^ hij ^ g6geVen woord

gebroken had , dit kon hy niet van zich verkrijgen. Bo-

vendien hielp hem dit aan geen geld; want zij had zich

durfde" h" • ,geheeI V°°r h6m UitgepUt Zijnen vader durfde hij niets zeggen of vragen, en toch moest hij

hebben 77,^ Uren «"huid betaald

hebben. Kadeloos liep hij in de angst van zijn hart

rond, zonder te weten waar hij hulp zou zoeken.

Daar voerde zijn weg hem ongelukkigerwijze voor de geopende kamerdeur zyns vaders. Zijn vader bad het vertrek verlaten, doch hugo zag op den lessenaar verscheidene rolletjes geld liggen. In zijn binnenste ontstond een hevige strijd. Een diefstal te plegen, welk eene vreeselije, onteerende gedachte! Zyne schuld niet te betalen ook hier was de eer mede gemoeid.

Gefolterd door beide deze voorstellingen stak h<j eine ijk met eene krampachtige beweging de hand uit en nam eene goede som weg. Als een gejaagde vlood hij uit ouderlijke huis naar de vergaderplaats der jeugdige

spelers, wierp het geld op de tafel, en zwoer eenen duren eed, nimmer meer in hun gezelschap te zullen komen.

Door zijn geweten geplaagd, ontbrak hem bijna de moed om naar het ouderlijke huis terug te keeren. Met een kloppend hart rigtte hij eindelijk den onzekeren tred derwaarts, en werd terstond verontrust door de ontstemde gezigten zijner ouders. Zijn vader had het geld, hetwelk hy naauwkeurig afgeteld had, vermist. Op niemand kon eenig vermoeden vallen dan op den huisknecht, die bij het tellen van het geld in de kamer was geweest en toevallig, kort na hugo, het huis had verlaten. Bij zijne terugkomst vroeg de hofraad hem op zulk eenen ruwen toon waar hij geweest was, dat de man hierdoor geheel verschrikt werd en bedremmeld zweeg. Deze verlegenheid werd door zijnen heer als een bewijs zijner schuld opgenomen, en de arme man werd op staande voet het huis uitgejaagd. Met een kloppend hart hoorde hügo dit verhaal aan; en meer dan eenmaal wilde hij voor zynen vader op de kniën vallen, met de belijdenis: //ik ben de schuldige!" doch een valsch eergevoel hield hem ook hier den mond gesloten. Angstig waagde hij iets tot verontschuldiging van den knecht te zeggen, aanvoerende, dat hij zijnen vader toch vijf jaar trouw en eerlijk gediend had, dat het dus mogelijk zou kunnen wezen dat men hem verkeerd beschuldigd had, en de arme man dan zonder dienst en zonder getuigschrift vreeselijk zou moeten ronddwalen. Dit echter vermeerderde nog de drift zijns vaders, die hem het zwijgen beval, indien hij zelf niet voor de schuldige wilde gehouden worden. Ontzet zweeg hugo, want de moed om de waarheid te belijden was hem geheel ontzonken. De nacht, dien hjj na dit voorval doorbragt, laat zich moeijelijk beschrijven. Luid en ernstig verhief zich de stem van eijn geweten;

Sluiten