Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

luisterend oor weerklonk ook eene andere stem; eene stem, die sprak van wederzien en onsterfelijkheid; de stem van Hem, die het eenmaal zelf heeft gezegd: »Ik ben de opstanding en het leven. Die in mij gelooft, zal leven, al ware hij ook gestorven."

Een waardig predikant, die uren achtereen in de ziekenkamer had vertoefd en later verklaarde, dat dit ziekbed voor hem eene leerschool was geweest, sprak bij de geopende groeve eenige gevoelvolle woorden, — woorden, die ongetwijfeld de tolken waren van hetgeen er in het binnenste van verwanten en vrienden omging.

Hare taak was hierbeneden afgedaan, maar hare gedachtenis zal nog lang in zegening blijven, en vooral de herinnering aan hare laatste levensdagen blijft onuitwischbaar in het geheugen gegrift.

HOOFDSTUK XIII.

En nu zal ik wel niet vele woorden noodig hebben om te schetsen hoe het in de ouderlijke woning, hoe in het bizonder de moeder gesteld was, toen de droeve gebeurtenis tot het verleden behoorde. Ik wil er zelfs nieteenmaal eene poging toe wagen, want na al hetgeen voorafgegaan is; na al hetgeen de lezer, die mij tot hiertoe volgde, reeds vernomen heeft, zal hij er zich gemakkelijk eene voorstelling van kunnen vormen.

Toch zou deze eenvoudige en onopgesmukte schets allerminst op volledigheid aanspraak kunnen maken, indien ik er geheel van zweeg. Welnu, ik geloof niet beter te kunnen doen dan het een en ander te ontleenen aan de brieven, die ik na dien tijd van mijne moeder ontving.

Na de begrafenis was ik nog eenige dagen bij haar gebleven, maar toen riep mijn plicht mij elders, en nooit namen wij in zulk eene treurige gemoedsstemming afscheid van elkander.

Zie hier wat zij onder meer aan mij schreef:

Sluiten