Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Christus over; is er geen Evangelie meer. De geheele verschijning van Jezus is bovennatuurlijk, en daarom is Zijne leer en leven een wonder, zoowel als Zijne werken. Verbreekt Hij door Zijne almagt de wetten der natuur, dan verbreekt Hij ook door Zijne liefde en genade de wetten der zeden. Die wetten zijn geschreven in ons hart, niet alleen even onveranderlijk als die der natuur, maar daarenboven eeuwig; wij kunnen ons ten minste voorstellen, dat er eene geheele omkeering plaats vond in de stoffelijke wereld, maar dat hetgeen nu kwaad is ooit goed kan worden, dat nimmer. Wij overtreden die wetten, maar daardoor zijn zij niet vernietigd, en bevredigen ze alleen door ze te volbrengen. Zelfs onze vergeving steunt op eene gebrekkige voldoening; liefde veronderstelt een voorwerp, dat liefde waardig is; genade wijzigt, maar verbreekt hen niet; zij wordt afgebeden, geschonken, onder verzachtende omstandigheden, aan den waardigste onder de onwaardigen.

De liefde daarentegen, die Christus betoont, is onverdiend, onbeloond, uitgelokt door vijandschap en gevolgd door smaad en verwerping. Zijne genade rijk, rein, vrij, bij voorkeur aan den onwaardigste geschonken. Het is eene vergeving, die niet alleen de boetvaardigen bereidwillig ontvangt, niet alleen de afkeerigen te gemoet snelt, en vaderlijk omhelst, die hij ons verleent; maar eene die opzoekt, die zich aanprijst, opdringt, en die ofschoon altijd verworpen, nimmer ophoudt te smeeken: Laat u genadig zijn.

Het kan ons dus niet bevreemden dat het gedrag van den Heer voor allen een raadsel, voor velen een aanstoot was. De natuur kan het bovennatuurlijke niet verstaan, en de Farizeën vooral, die moderne theologen van den ouden dag, zien in dit zedelijk wonder een verbreken van de zedelijke wet. Zoolang de Meester rondwandelt met Zijne discipeleu, en zich betoont te zijn de vriend der armen en de geneesheer der kranken, is geene zalf te kostbaar, geen lof te

Sluiten