Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn niet die van een leger, hier worden de sterksten het meest geacht, daar de zwaksten het eerst geholpen. Genade is een hospitaal, en hoeren en tollenaars hadden regt op de eerste plaatsen, niet omdat de Farizeën inderdaad minder genezing behoefden, maaT opdat zij zouden leeren, dat er slechts één weg naar den hemel is, door Hem, de persoonlijke genade, en ééne voorwaarde: verloren te zijn. Telkens wanneer Jezus een der verachten tot zich riep, was dit eene bekendmaking van het doel zijner komst, een ten toon spreiden zijner ontferming, en eene prediking over den tekst: „Door de werken der wet zal geen vleesch geregtvaardigd worden." De eenigste aanbevelingsbrief bij den Christus, de eenige grond van burgerregt in zijn koningrijk was de erkentenis, het gevoel: „Jk ben verloren."

De Heer heeft gezorgd, mijne hoorders! dat wij ons omtrent de beteekenjs van dit woord niet kunnen vergissen. In de stegen en dwarsstraten van Jeruzalem bevonden zich degenen die Jezus riep, en waar de wereld fluisterde: „voor hem is geene hoop!" daar verkondigde Hij overluid: hem ben Ik komen zoeken! Ziedaar, trotsche Farizeër hetgeen gij in Mijn oog zijt, hetgeen gij in uw eigen oog zijn moet.

Maria's, Zacheussen, zijn spiegels, waarin een eigengeregtig hart zich zeiven kan zien j wat zij zijn voor den Farizeër, dat is de Farizeër voor God, verloren.

Verloren, niet alleen gelijk de penning, die onveranderd gebleven, slechts door den eigenaar gemist werd; niet gelijk het schaap, dwalende in de woestijn, al snelde het ook eenen gewissen dood te gemoet; dit zijn slechts voorbeelden van zoekende liefde. Ook niet gelijk de zoon, die veel verloren had, maar nog niet zich zeiven, noch niet de begeerte om terug te keeren naar zijns vaders huis; — maar gelijk de tollenaar, wiens deugd, karakter, en alles wat den mensch van het dier onderscheidt, begraven on-

Sluiten