Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijke kerk het monnikwezen en andere ongerijmde denkbeelden, met dit gevolg, dat al wat menschelijk was, reeds als zoodanig met ware vroomheid voor onvereenigbaar verklaard werd en mensch te zijn en Christen te wezen voor twee heterogene, aan elkander tegenovergestelde zaken gehouden werden. Vraagt gij bewijzen? Is het menschelijk hoofdhaar te dragen, goed gekleed te zijn, de voeten te schoeijen, spijs en drank te nuttigen, in het huwelijk te treden, kinderen op te voeden, zich bezig te houden met het huiselijke en maatschappelijke leven, bovenal aan de stem van rede en geweten onvoorwaardelijk te gehoorzamen, de oude kerk keurde dit alles den waarlijk godsdienstigen mensch zoo onwaardig, dat wie, in onderscheiding van den grooten hoop, op heiligheid aanspraak maakte, het hoofd moest scheren, slordig gekleed zijn, barrevoets daar heen gaan, zich zoo veel mogelijk van voedsel onthouden, ongehuwd blijven, de stem der rede verloochenen en zelfs de inspraak van het geweten achterstellen bij hetgeen God door middel van de kerk had voorgeschreven!

Heeft het Protestantisme in menig opzigt de christelijke kerk van deze dwalingen gezniverd, het vroegere dualisme bleef nogtans ook onder de Protestanten, vooral in het dogmatische, zijnen invloed oefenen. Dezelfde strijd toch tusschen het goddelijke en het menschelijke riep de vroegere christologie in het leven, en deze ging onveranderd van de Boorasche kerk in de dogmatiek der Hervormden over. In Christus erkende men zoowel het

Sluiten