Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toch niet?.... Men denke hieraan, en geve er eene natuurlijke en redelijke verklaring aan.

Ook het Pinkster-feest, zoo innerlijk met de opstanding verbonden, dat het er de vrucht van is, had plaats op den eersten dag der week. Vergissen we ons wel, wanneer we in de uitstorting des Geestes een verzegelend teeken meenen te zien van den nieuw-testamentischen Sabbat?....

Toen Paulus ?o Troas was (Hand. 20: 6, 7) waren dediscipelen—merk wel op—"op den eersten dag der week vergaderd om brood te breken.'1'' Zij waren dus vergaderd om gemeenschappelijk openbaren, christelijken Goddienst te houden. Bij die gelegenheid toefde Paulus zeven dagen. Althans op een ow^testamentischen Sabbatdag was hij toen aldaar. Indien men toen den overgang al niet begreep, en niet wilde erkennen door die christelijke samenkomst, waarom vergaderde men dan juist op den eersten dag der week voor het uitdrukkelijk genoemde doel? Waarom niet op den zevenden dag?....

Maar moeielijk zal de Sabbatist hierop redelijk antwoord kunnen vinden.

Den Corinthiërs (1 Oor. 16:2) werd last gegeven, om opden eersten dag der week wat bij zich weg te leggen voor de armen. Oud-testamentisch voorschrift geeft ons den sleutel om dien last te verstaan. Liefdadigheid—aalmoesgeven, behoorde aan het wezen van openbaren Goddienst. Als zoodanig ook stond die nauw verbonden met den Sabbat. Men mocht niet ledig voor den Heere komen. Hieruit wordt het dus tamelijk duidelijk, dat de last, door Paulus den Corinthiërs gegeven, een onmiskenbare aanwijzing in zich houdt van den eersten dag der week als dag voor openbare, christelijke Gods-aanbidding—als christelijke Sabbat.

Meer bewijs, dan ons in deze ongezochte trekken gegeven wordt, hebben we nie.t noodig. Meer—of andere dan zoodanig ongezochte, zoodanig ter loops als natuurlijk inkomende bewijzen, zouden wij ook niet verwachten. Wegens de voor handen liggende gronden, en zulke enkele, maar duidelijke aanwijzingen, als we daar in geschiedenis vonden,.

Sluiten