Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dus beschouwde, gestrengheid. De Puriteinsche Sabbat was niet geheel vrij te pleiten van overdrijving. Er was daarin een wettische nauwgezetheid, die hem ietwat met lastige somberheid omgaf. Wel zouden we wat meer van den oud-Puriteinschen geest kunnen wenschen. En toch houden we ons overtuigd, dat overdrevenheid licht tot treurige ontbinding leidt, als door de strenge wet der reactie. Men wordt moe van die strenge regelen. Dan schuurt en wrijft men er tegen aan. Eindelijk breekt men door, en kiest het tegenoverstaande uiterste. De geschiedenis is vol van dusdanige overgangen. En het uur schijnt nu geslagen te hebben, dat het ander uiterste ons als volk zal kenmerken. Wij vreezen althans daarvoor.

In handels-kringen is er zooveel wedijver, en zulk een gretigheid naar wereldsch gewin, dat men zich door dé drukte—gedwongen of gezocht—voor een behoorlijke Sabbats-viering grootendeels ongeschikt maakt. En dan—als door den drang van een overladen brein—geeft men zich op dien dag over aan vermaak en uitspanning. De Sabbat houdt op een dag van heilige rust te zijn. Het wordt een dag van drukke wereldsche verweiding. De overbodig, en onbehoorlijk beladene geest zoekt verfrissching—niet aan de beek, die door 't heiligdom vloeit— maar aan de onheilige stroomen van wereldsche uitspanningen, om voor den volgenden zesdaagschen taak weer geborsteld te zijn.

Vandaar ook, dat er zooveel zondags-vermaak verzonnen wordt. Pleizier ressorten vermenigvuldigen, en worden aantrekkelijk gemaakt—vooral op den Sabbat. Japaneesch vuurwerk—gewijd concert, en soortgelijke aantrekkelijkheden worden in den loop der week al wijd en zijd geadverteerd. En op den Sabbat wenden zich dan de duizenden naar het tooneel van onheilig genot. Zoo gaat het te Grand Rapids! En telken Rustdag snellen de excursie treinen daarheen, door de vroeger des Zondags zoo rustige Kolonie naar 't nabijliggende meer-strand!

Onwillekeurig komt het beeld van het verleden voor den

Sluiten