is toegevoegd aan je favorieten.

Het evangelie en de litteratuur

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunst genezen niet de wonden der ziele, zij leggen er slechts den vinger op. Zij geven geen troost, maar krijten er om. Zij stillen niet de schuddingen van den "denkenden riethalm" die Mensch heet, maar leenen er slechts eene aandoenlijke melodie aan. Hare roeping is niet om ons te troosten, maar integendeel om ons te verhinderen, te spoedig getroost te worden in deze wereld die in het booze ligt. "Zij doen voor onze oogen de visioenen van het vaderland zweven: zij herinneren er aan in schielijk wegstervende akkoorden, opdat wij nooit die gewijde smart hier beneden zouden verzaken, welke onze beste adelbrief is. Verre van den dorst onzer zielen te lesschen, prikkelen zij dien slechts, en als zij beweren hem te bevredigen, zoo bedwelmen zij alleenlijk. De begeerte naar het ideaal, naar de volmaaktheid op te wekken, ziedaar de verhevenste bestemming der kunst. Onderdruk dien jagenden dorst naar het Betere, die onbepaalde en toch zoo diepe droefheid, die uitstrekking naar het ideaal, die verrukking waar het ons voorschemert buiten de perken der werkelijkheid, of waar deze zich schoon er tooit onder de magie der schildering — en gij hebt het beste uit de inspiratie des kunstenaars weggenomen: gij hebt dat verre verschiet ingekort dat alleen aandreef om met kracht de wieken uit te plooijen.

(22) In onze tweede aanteekening spraken wij van de roeping der litteratuur om immer den Mensch zeiven in den spiegel zijner gewrochten te doen zoeken en kennen. Wij voegen er hier (met protest tegen de overige niystisch-pantheïstische strekking van het geschrift) eene verwijzing bij op La foi nouvelle cherchée dans Part, de Bembrandt d Beethoven, 1850. De onbekende auteur leert ons in elk tafereel tot den schilder zeiven, zijne gedachten en gevoelens doordringen. Ziedaar een intérieur van rem brandt : een warme namiddagzonnestraal verheldert een armoedigen winkel waarin de vader vrolijk voor zijn huisgezin arbeidt, bij schittert op het op den moederlijken schoot zogende kind, op hetwelk ook de blik der grootmoeder met teederiieid rust. Merk op de edele gedachte des kunstenaars: hij verheft de nederige woning des behoeftigen en koestert diens heilige gemoedsaandoeningen in de magie van zijn licht. Zie in het