is toegevoegd aan je favorieten.

Het Jodendom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der vervolgingszucht gezuiverde atmosfeer mogen ademen, en die zich zoo merkwaardig uit in het gemeenschappelijk gebruik van het oude Hebreeuwsch bij het gebed, algemeene overeenkomst van ritus en ceremoniën en een warm solidariteitsgevoel, dat de broeders en zusters van heinde en verre in lief en leed hartelijk vereenigt.

Oud als het geloof in den Heer zijn ook de kiemen van het bestaan des volks, dat als de drager daarvan in de wereld trad. Reeds aan Abraham, Israëls eersten aartsvader, had de Godheid het voorspeld, hoe eenmaal uit zijne nakomelingen na jaren en eeuwen van wisselende lotgevallen een groot volk zoude geboren worden. Met deze grootsche bestemming voor oogen toog hij, in wien de erkenning van eenen eenigen, onzichtbaren God zich met overtuigd bewustzijn had geopenbaard, naar Kanaan (het latere Palestina), het heilige land, dat de kern van het Godsrijk op aarde zoude zijn. Duidelijk gewaagt de gewijde Schrift op meer dan eene plaats van zijnen godsdienstigen levenswandel en zijne innige trouw aan de voorschriften en opdrachten zijns Scheppers (zie Genesis 18 : 19; 26 : 5; Nehemia 9 : 8). Gedurende meer dan vier eeuwen planten zich dan de overleveringen van Godsvrucht en menschenliefde uit zijn huis, eerst bij enkele uitverkorenen onder zijne nakomelingen, later bij- eene geheele familie — de kinderen van zijnen kleinzoon Jacob of Israël — in eere voort. Eene harde, bittere lijdensperiode vormt voor Israëls kinderen die van hun langdurig zwoegen in de Egyptische slavernij. Maar deze wordt de onontbeerlijke oefenschool van geloof en volharding voor den intusschen tot vele duizenden aangegroeiden volksstam, die aanstonds na zijne wonderbare verlossing uit de onmenschelijke dienstbaarheid het woord der goddelijke Leer door tusschenkomst van Zijnen grooten profeet Mozes ter getrouwe opvolging en prediking aan de