is toegevoegd aan uw favorieten.

Acta der Conferentie van gecommitteerde kerkeraadsleden, gehouden te Amsterdam in het lokaal Frascati, op Woensdag 11 April 1883, van des Voormiddags 10 tot des Namiddags 4 uren

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

resolutiën staande de vergadering beoordeelen kan, maar om de broeders ouderlingen te helpen. Doch de Voorzitter meent dat deze broeder daardoor de ouderlingen onderschat.

Ds. Van der Land heeft bezwaar tegen het 2' lid dezer resolutie, aldus luidende: ,maar ook anderzijds aan geen correspondentie met andere kerken zich ooit als onherroepelijk gebonden mogen beschouwen," enz. Deze uitdrukking is voor hem als een spoorwissel, die hier wordt overgehaald en hem op de lijn der verbreking van het kerkverband zou voeren, in de tweede resolulie getrokken. Hij verklaart zich beslist daartegen; mede uit naam der leden van de Rotterdamsche commissie. Hij wijst op de provincie Noord-Holland, in welke het modernisme de meeste verwoestingen heeft aangericht. Toch is daar, ook volgens de ondervinding van Ds. Kraijenbelt, die er jaren lang werkte, eene kern van belijders, die men, ter oorzake van de moderne kerkeraden, niet mag loslaten. Maar ook, al waren er kerken, die oogenschijnlijk geen levende leden meer telden, zoo zou hij ze nooit prijs kunnen geven. Hij gelooft aan het verbond 'der genade, dat onafhankelijk is van voorbijgaande toestanden. De kerken der Hervorming zijn niet gemaakt, maar geboren; en hij voor zich zou het verband van het lichaam van Christus, zooals het historisch in ons goede land is geworden, in geen geval willen verbreken.

De Voorzitter antwoordt, dat deze bedenking licht is weg te nemen. Eerst eenige aanmerkingen. Het lichaam van Christus is niet historisch geworden, maar is eeuwig in Hem, maar heeft eene openbaring die historisch is. Ook kan men moeiclijk prijs geven wat men niet heeft. Maar wat de bedoeling des vorigen sprekers aangaat. Stel u een struik voor met tien, twaalf, twintig stengels die alle leven uit en op eenzelfden wortel. Indien daarvan eenige stengels sterven en verdorren, moet men ze afsnijden teneinde de levende te redden, om alzoo in de plaats der afgesneden stengels nog nieuwe gezonde te kunnen zien ontspruiten. De gemeenschappelijke eenheid ligt in den levenden wortel, niet in de daaruit opgeschotene, indien verdorde stengels. Komen er dus of doleerende kerken, of leven doode kerken weer op, dan worden ze in de levende eenheid weer als er toe behoorende openbaar.

Ds. Van Veeloo van Waarder vroeg hierop welke de beteekenis en welke de waarde der stemming zal zijn over deze resolutien te houden. Is de beteekenis dier stemming dat daardoor niet slechts de gecommitteerden maar ook hunne kerken, instemming met die resolutiën betuigen of niet, of is dit al of niet betuigen van instemming hier slechts individueel ?

De Voorzitter antwoordt hierop, dat de gecommitteerden, van Amsterdam slechts de meening der opgekomen gecommitteerden, niet der kerkeraden vragen