Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kundig leven schuwt, toejuichen en, in het licht van het toen bestaande dualisme tusschen vorst en volk, schijnen de staatstheoretische stellingen van het Plakkaat, in abstracto beschouwd, alleszins aannemelijk. Doch het Plakkaat van Verlatinge verzwijgt in den considerans het punt der religie, waarom het toen, in tegenstelling met de eerste jaren van den opstand, in de eerste plaats ging. Het document is in zooverre niet geheel oprecht, zooals ook uit de beschouwingen van Groen van Prinsterer blijkt. Het staatkundig regiem van de Republiek der Zeven Provinciën heeft dit trouwens duidelijk bewezen.

Staatsrechtelijk heeft de verlating van Philips II geleid tot den zelfstandigen, van geen vreemd gezag afhankelijken Statenbond der souvereine Nederlandsche Gewesten. Een nieuwe revolutie, die van 1795, brengt eerst den eenheidsstaat en nog een andere revolutie, die van 1813, legt de grondslagen van de constitutioneele monarchie.

Zoo is het Plakkaat van Verlatinge tenslotte slechts een mijlpaal in het staatkundig ontwikkelingsproces van ons vaderland. Doch het is inderdaad een belangrijke phase in dit proces. En wij kunnen allen in dankbare stemming het vele goede herdenken, dat uit de daad der Staten van 1581 is voortgekomen.

Sluiten