is toegevoegd aan uw favorieten.

Hoofdlijnen der paedagogiek van Dr. Herman Bavinck, met critische beschouwing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die zijn ongetwijfeld te vinden in zijn „Paedagogische Beginselen", waarvan in 1904 de eerste, in 1917 de tweede druk verscheen, welke slechts weinig verschillen vertoonen. Heeft men eenmaal ingezien, welke de hoofdzaken zijn, waarop hij de aandacht vestigt, en de voornaamste stroomingen, waartegen hij zich keert, dan bieden de „Nieuwe Opvoeding" en de „Opvoeding der rijpere jeugd" wel verruiming van het gezichtsveld, maar geen nieuwe gezichtspunten. We houden ons dus aan de bespreking van de „Paedagogische Beginselen".

Maar waarom hierover geschreven? Men zou ze kunnen bezien uit historisch oogpunt, en nagaan op welke wijze Dr. Bavinck er toe kwam de daarin besproken vragen te stellen, wat hij reeds als gegeven vond, hoe hij tot zijn antwoorden kwam, enz. Dit is hier het doel niet. En evenmin „critiek" op Dr. Bavinck, of een poging zijn plaats in de ontwikkeling der Christelijke paedagogiek te bepalen.

Wat dan? Het is een bekende waarheid, dat men slechts leeft, van wat men verteert. Dit is ook op geestelijke spijs van toepassing. Men kan niet rechtstreeks al wat de schrijver ons geeft in dezelfde volgorde van binnen opstapelen. Het moet verwerkt worden. Er moet selectie plaats hebben. Niet alles is van evenveel belang, niet alles kan en mag het geheugen bezwaren. Er moet overzicht en inzicht zijn. En daarbij kunnen we elkaar behulpzaam zijn. Vandaar dat we van de Paedagogische Beginselen een résumé geven. Dan hebben we meer houvast, wanneer we er verder over spreken.

Want ook dit is niet overbodig. Wat ons bezit zal worden, moeten we van alle kanten bezien; om het te kunnen gebruiken. Een zaak gaat voor ons meer leven, wanneer we ze uit verschillend oogpunt betrachten. En daarbij: opvoedkunde is iets, niet waar? 't Is wel niet zichtbaar, als een ding, dat bestaat, maar toch bestaat het. We kunnen het onderzoeken, we kunnen er in trachten door te dringen. Daarbij helpen we elkaar, door er over te spreken. Maar die hulp moet ons dienen om ons tot de zaak zelf te brengen, en ons daarin meer te doen inzien. Zoo is het ook met wat Dr. Bavinck ons vertelt van het 'land der paedagogiek. Het moet niet als interessant reisverhaal worden opgevat, maar als aansporing, zelf het