Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spitsing der klassetegenstellingen de nieuwe staat van zaken zal worden begroet, maar dat al meer en meer de tegenwoordige kapitalistische maatschappij geleidelijk in de socialistische zal overglijden.

De private eigendom zal ellengs meer worden uitgehold. Tot die uitholling zal een politiek van „extreme Sozialreform", van diep ingrijpende sociale wetgeving krachtig meewerken. Vandaar dat aan de politieke actie, het parlementarisme een zoodanig overwegend gewicht wordt gehecht, dat reactie niet kon uitblijven.

Evenmin als het staatssocialisme kent ook de sociaaldemocratie voor het ingrijpen der overheid in de economische ontwikkeling een andere grens dan het nut, het belang. Slechts het doel, waarvoor de staatsoverheersching wordt ingeroepen, is bij beide uiteenloopend. Beide erkennen echter dat de staat een onbeperkt recht heeft om zich met de economische orde in te laten. Zoo naderen we dan tot de fundamenteele stelling, welke het optreden der richting, die we thans bespreken, beheerscht.

In werkelijkheid toch is de leidende gedachte van het staatssocialisme deze: de souvereiniteit van den bestaanden staat strekt zich ook onbeperkt uit op economisch terrein, zoodat hem het volle recht toekomt dat leven te regelen gelijk hem goeddunkt.

De man die niet slechts den naam staatssocialisme heeft geformuleerd en verbreid, maar ook het beginsel krachtig heeft verdedigd, omschreef het letterlijk aldus: „een doelbewust, regelend op het maatschappelijk leven inwerkende, positieve staatkunde, die door de middelen, welke de bestaande historisch overgeleverde staat aangeeft, zooveel als mogelijk en doelmatig is, het socialisme tot verwezenlijking brengt."

De bedoeling is duidelijk. De veel geloofde vrijheid had

Sluiten