Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met nadruk willen we er nog op wijzen, dat men zich vooral heeft te hoeden voor |het gevaar van het zich-zelf-gemakkelijkmaken, door met zekere algemeenheden zich van de dingen af te maken. Er bestaat in onzen tijd misschien hier en daar wel een neiging om met een groot woord een kind of een jongmensch wég te classificeeren in den hoek van de ongeneeslijken en onverbeterlijken. Vooral het woord „psychopaath" is zoo gemakkelijk. Wanneer men met een geval geen weg weet, zegt men maar: „och, dat is een psychopaath", of: „niks aan te doen .— een ras-echte psychopathie", en men waant van het geval af te zijn. Hiervoor nu willen we ernstig waarschuwen. Het woord psychopathie is naar wij meenen wel meermalen het woord, waarachter men zijn armoede aan inzicht in het geval verbergt. Het is bovendien onze ondervinding, dat verscheiden jonge menschen met het etiketje „psychopaath" rond loopen, terwijl er in werkelijkheid toch wel degelijk een verstaanbare en te ontwarren, en óók te genezen conflict-situatie aanwezig is — zoodat stellig geen vrees voor blijvende onmaatschappelijkheid behoeft te bestaan. De school doe dan ook aan een stellig af te keuren al te gemakkelijke psychopathie-etiketten-plakkerij nimmer mee.

En ten slotte: bij de correctie van opvoedingsfouten uit het eigen milieu houde de school het zichzelve als haar roeping voor, dat deze correctie nimmer zóó mag worden aangebracht, dat het kind door de correctie zou vervreemden van de ouders en van het milieu.

Natuurlijk — er kunnen omstandigheden zijn, waarbij een ingrijpen noodig is. Maar feitelijk ligt dan datgene, wat er gebeuren moet al niet meer op den weg der school. Dan heeft b.v. de voogdijraad, de kinderpolitie, de kinderrechter, of eenige andere instantie een roeping.

Doch in de gewone gevallen, houde de school rekening met het feit, dat haar werk zich steeds organisch moet aanpassen aan de situatie. Daardoor wordt de taak van de school niet gemakkelijker, ik weet het. Maar ik weet ook, dat de school, die haar roeping met volle toewijding vervult een der gewichtigste organen is in de geledingen der maatschappij. De school, die haar werk doet met idialisme ziet haar roeping jegens de toekomst van het volk, kent ook haar taak jegens de geestelijke gezondheid van het volk.

Voor onderwijzers en onderwijzeressen komt er juist op deze wijze én idealisme én poëzie in den arbeid. Dan zijn ze niet meer in den ouderwetschen „gelaüfigen" zin „schoolmeester".

Sluiten