is toegevoegd aan uw favorieten.

Zelie in de wildernis.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

n ZELIE

ik nam dan zeer greetig dien ftrael van hoop aen, welken zy my gaven, en gevoelde een zeker foort van weltevreedenheid, welke de redenen myner Vriendinne nog vermeerderden. Ik had dan hoop, en dit was veel gewonnen. Intusfchen was ik, op eene gelukkige verandering wagtende , onder de befcherming van eenen man, aen wien ik alles, tot zelfs de geringde gemakkelykheeden van het leven, verfchuldigd was.

Inweervvil van de verzachting myner fmarten , was ik evenwel niet minder ongerust over het lot van mynen Vader en van mynen Minnaer: ik zag dagen en maenden ten einde loopen, zonder eenige tyding van hen te verneemen ,• ik ging dagelyks met myne Vriendin op den oever der zee. Maer myne greetige oogen konden niet anders op dien doodelyken waterplas onderfchciden, dan onvermydbacre klippen, en het verlies van het geen ik het meest bemind had; die droevige denkbeelden deeden dan myne traenen vloeijen, welken ik met groote zorgvuldigheid voor myne Vriendin verborg : ook veinsde ik veel meer gerustheid omtrent haeren ftaet te hebben, dan ik waerlyk had, Ik zag niet, dan beevende