is toegevoegd aan uw favorieten.

Olivia.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

«43 OLIVIA,

verbryzelde tegens de rotfen, en het volk riep om hulp. Olivia van haare zyde het fpook gereed ziende om haar aan te grypen, fmeekte de hulp af van hun, die op het fchip waren. Davenport beklom de rots, en redde haar uit de handen van haaren ontvoerer. Toen verfcheen de fchim van vane, die de beiden gelieven toelonkte en hun een teken van goedkeuring gaf. Het geheele tooneel verdween. Olivia ontwaakte; doch de nadeelige berichten, die zy van de gezondheid van Mylord ontving, vermeerderden haare bekommering. Eene overftelpende droefgeestigheid ondermyndc zyne dagen ; het aandenken aan de wet, die o l i v i a hem, de laatfte reize dat hy haar hadde gezien, had opgelegd, liet hem geene hoop meer overig, en hy durfde zelf niet weder naar het kasteel terug komen, uit vreeze van zyn ongeluk te voltooijen. Te vergeefs zogt men zyn verdriet te lenigen, door de tegenwoordigheid van zyne dochter, die Mynheer becvar aanbood van London te laaten haaien; te vergeefs fchilderde men hem met de lagchendfte verwen een gelukkiger toekoomend; niets konde hem aandoen zoo lang olivia zélf het vonnis van zyn lot niet

zou*