Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

e8 DE ARME HEER

mijn beste porr! vertegenwoordigden zich de gewaarwordingen wederom voor mijnen geest, waaronder ik zo meenig uur in droefheid had doorgebragt, aan het kleine venfter van het hooge bergkasteel, waarin de wreedheid van mijnen Despoot mij opgeflooten had, zonder mijne verantwoording te willen hooren. Ik herdacht, hoe dikwijls ik mij daar dood wenschte; maar hoe vervolgens de eerste brief van u, mijn eenige Vriend! en de pistoolen, die de fchoorfteenveeger mij door den ingebrooken fchoorfteen toereiken moest, eenen warmen ftraal van hoop in

mijne ziel fchooten toen ik u vervolgens

beneden in het dal met de paarden zag houden, die tot mijne vlucht gereed ftonden, en het afgefprooken fein hoorde, en nu de onwederftaanbaare zucht naar verlosfing en de hoop, mi} moed en leeuwenkrachten verleenden, op den lüaaren middag, den Sipier, die mij het eeten bragt, de pistool op de borst te zetten, hem te binden, in mijn gevangenis op te fluiten, en met zijne fieutels voort te fncllen, midden door de Invaliden - wacht te dringen, half zinneloos van blijdfchap, mij in uwe armen te werpen, en met u over de grens naar het klooster te jaa-

gen. . Dit alles ftelde ik mij levendig

voor, en befloot, de verlosfer van den armen van der hart te worden, gelijk gij de mijne geweest waart. Mijn ontwerp was fchielijk gemaakt en aan mijnen vriend medegedeeld, en dit ontwerp deed mijne werkzaamheid herlëeven, en zette elke fpier nieuwe krachten bij. Mijn

Sluiten