is toegevoegd aan uw favorieten.

Dichtpoogingen.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

94 LIERZANG.

Het vroeg gemis dier waerde vrinden

Is 't, waer mijn lijdend hart om bloedt j

Maer 't vroeg geluk dier zaelge wezens Is 't denkbeeld, dat mij juichen doet:

Hen boven 't ftargewelf te ontmoeten,

Als mijne brocdren weer te groeten, Waer nooit een traen meer't oog ontvloeit...

Gedachten, die de ziel verblijden!..

Ik zie de grenzen van mijn lijden, Waer de avondftar zo lieflijk gloeit!..

Onöverzienbre ftarrenhemel!..

Verheven, ftille majesteit!.. Verblijf van ongedachte vreugde,

Van naemelooze zaligheid!.. Hoe wordt mijn ziel verrukt, bewogen, Als ik, verbaesd, met fcheemrende oogen,

In u den weerglans Gods befpiê!.. En, in verrukking weggezonken, Niet langer tintelende vonken,

Maer waerclden en zonnen, zie!. ,

De