is toegevoegd aan uw favorieten.

Dichtlievende oeffeningen.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Af E N.C EL Dl C KT E N. 55

Volmaekte Poëzij, puikfchoone Ivunstbeldin! Zijn 'c uwe priesters, die uw fchoon gelaet mismaken?

Zij eeren u, 't is waer, doch in een' valfchen zinn', Terwijl zij onbedacht uw nutte regels wraken.

Zij durven roekeloos, op een' verinetien toon, Uwe evenredige, uw beminnelijke trekken

Befchouwen en verfmaên, terwijl hun nut en fchoon, In zielen vol gevoels, verwondering verwekken.

Nogthans de regels zijn Hechts dienaers van de kunst', Dewijl zij op zich zelv* geen' waren dichter telen:

Men misf' vcrbeeldingskragt, men derv'der Muzen gunst, Zoo «al 't gcïegeldWrk geen teedre zjelen ftreelen.

Hij zwoegt vergeefsch, die zich aen 't zwellende vergaept, Wiens geest aen glinstering en woordenprael blijft hangen, '

Doch in 't ontwerpen van de ftukken fuft en flaept, Waerdoor onze ooren niets dan ijdle klanken vangen.

Wat geldt de wetenfehap der reglen, zoo ons'hart Verfteend is, zoo 't verftand een reeks van ftoute trekken

Met beuzelingen, met wanvoeglijkheên verwart, Waerdoor zij 't kiesch gehoor tot ergernis verftrekken?

i Ijskoude