Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KLUCHTSPEL. J

Js dit ?er tochter, hern? er is gaar hibsj, ont sjeen, Der jonfer is begaabt mit fiel aanlocklichcên.

ERNST.

Zet hier eens ftoelen, meid,'wat Iet u, zo te lachen?

HANS, neerzittende zegt tegen Izabel. Myns sjeene, roateinmoal, was wy hier komen machen.

IZABEL.

Heer hopman, 'k heb nooit de eer gehad van u te zien, •Je Verflaa geen raadfels van het geen hier zal gefchièn. HANS.

Der jonfer antwoord wol, das ken mier wolgevallen, lek kom, sjeen maagdelyn, om was mit uich tzoe mallen.

IZABEL.

Met my te mallen, heer? zyt gy daar toe gezind? Ik niet; gaa dan by een die dat gemal bemint: Dat 's hier de mode niet.

HANS.

Ich Wol uich refpektieren, Ond aus myns hertfen grond, ein groffen gift ferieren. He Slenderhinke! he! waar bift ftoe mit's preient.

Slenderhinke, een Cinaasappel met groente beftoken, hebbende, wil hem op een lompe wyzeaan Izabel geeven, doch Hans rukt hem den Jppel uit zyn hand, en geeft hem aan Izabel, en zegt. HANS.

Doè bêrrenhauter geeb 'em mier, doe lompe vent. Ich zol doe prièglen, ond dem pochel bald ferfetfen Mit diezem ftok.

SLENDERHINKE.

Mien her, ik wol hem joo nicht fretfen. Doe hebt fte'em joo.

ERNST.

Mynheer, 't is een onnoozlebloed. Hy weet niet dat hy juist zo veel daar aan misdoet. HANS.

Ich wol iem prièglen ; ha den fwybel, ich wol 'szweeren.

A 4 Er

Sluiten