Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

3o IRENE,

1 R E N E.

't Is waar, die pligten zyn bezwarelyk te dragen; Maar, hoe geftreng ze ook zyn,zy kunnen my behagen.

LEONTIUS.

Ban dan Alexis ook voor eeuwig uit uw hart.

IRENE.

Zo 'k dien vergeten moet, waarom dan myne fmart Vernieuwd door zynen naam ?

LEONTIUS.

Helaas! 'k heb mededoogen Met uw' bedrukten ftaat. Uw deugd houd me opgetogen, 'k Zie wat ge inwendig lyd; 'k verfchoon dit lyden; ach! Ik maak geen misbruik van het vaderlyk gezag. Uwe eigen eer moet u ten ftrengen richtfnoer ftrekken. Geloof me, en wil myn woord zelfs niet in twyfel trekken : De Hemel zal uw ziel, als ge afgezonderd leeft, Die kalmte fchenken, die men u onttrokken heeft. In 't hart komt wel fomtyds het vuur der driften boven; Maar tyd en afzyn weet welhaast dien gloed te doven, j Is die beguicheling in 't eind' verdwenen, dan Smaakt gy al 't zielheil, dat het hart ooit fmaken kan.

IRENE.

Helaas', hoe verr' het heil, waarnaar gy my doet haken, En welks genieting gy belooft dat ik zal fmaken, Ook van my is, het was myn pligt geweest den band, Dien gy my aanbied, zelf te fmeeken van uw hand. 'k Zal,na 'k het onweêr.dat op my thans neêr zal fchieten, Met moed heb doorgeftaan, gewenschte rust genieten,

Ver.

Sluiten