Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

( 6 )

De Grijsaert, door zijn' arm aen 't wis verderf ontheven,

Befpeurt hem... wenkt zijn' Zoon.en roept, geheel verrukt; „ Dié Engel was, naest God, de Redder van mijn leven —

„ Hij heeft uw' Vader aen 't begrimmend graf ontrukt! " Pe bleeke kranke, op 't ftroo , op 't harde ftroo gelegen,

Verflaeuwend bij 't gebrek, van laefenis ontbloot, Erkent in zijne hand-Gods hand ter hulp genegen,

En kust haer met dien mond, dien 't dankend harte ontfioot, Pus eert, dus mint hem elk: — maer in. die eerbewijzen,

Te midden van de hulde en dank, voor hem bereid, In al de galmen, die zijn' lof doen opwaerts rijzen,

Behoudt hij — welk een Zege! — een ftille needrigheid, Ja! — hoe zijn blanke deugd alom worde aengebeden —

Het grootfte loon dier deugd woont in zijn eigen hart; pat hart, door zelfbelang of laegheön nooit beflreeden,

Bezit een kalme rust, die'sHoogmoeds aendiift tart. ?oo vloeit zijn leven af: — treed toe, en zie hem derven>

Hoor 't angftige gezucht dat om zijn doodsbed rijst; |n hem moet elk een' Vriend, een' Gade, een' Vader derven — Zie hoe elk fchreiend hem zijn laetfte zorg bswijst.

Geen

Sluiten