is toegevoegd aan uw favorieten.

De syndicalist; weekblad van het Nederlandsch Syndicalistisch Vakverbond, jrg XII, 1934-1935, no 7, 18-08-1934

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

JAARGANG XII/7 (582) 1ft

■■■■na———— lis AUGUSTUS 1934

WEEKBLAD VAN HET NEDERLANDSCH SYNDICALISTISCH VAKVERBOND

h. p. berlage +

J^e mensch Berlage is terug te vinden in z'n werk.

. 's eenvoudig, eerlijk, waarachtig. Wars van alle uiterlijkheid in z'n persoon en in z'n werk. Het 2°eken naar waarheid, in dezen tijd een kenmerk van den bovenstroom onder hand- en hoofdarbeiders, komt in zijn werk dwingend naar buiten, oerlage, steeds universeel denkend, kon niet anders dan dit in z'n werk beleven en zonder vooropgezette tendenz dit anderen bij aanschouwing doen °ndergaan. Waren er internationale problemen op sociaal en humanitair gebied, men vond steeds ^erlage onder degenen, die zich bereid verklaarden voor deze beginselen pal te staan. Zijn verengen om het leven in al z'n verschijningsvormen doorgronden maakte dat hij zoowel voor beschouwende ideeën als daadwerkelijke toepassingen in het leven zelf groote belangstelling toonde, berlage had het daarom moeilijk. Aan den eenen kant velen die hem zagen als een lichtend vooreeld. Aan den anderen kant vele tegenstanders, j?'_e hem vreesden en tegenwerkten.

u't is niet gering geweest. Toch is Berlage zichzelf gebleven. De bouwwerken van Berlage, uit een noog geestelijk besef ontstaan, zijn jammer gen°eg nooit tot werkelijkheid gekomen, als daar *'jn het Beethovenhuis, het Pantheon der mensch'd en zelfs van het oorspronkelijke ontwerp voor een museum in Den Haag is maar een klein gedeelte verwerkelijkt. Voor Berlage moet dit weer een zeer groote teleurstelling zijn geweest. Het °°rspronkelijke ontwerp was bedoeld als centrum ^Jan het cultureel leven in Den Haag. Alle gebieden voor cultureele ontwikkeling, gecentraliseerd 'n een complex gebouwen met elkaar in innige samenhang. Was dit tot stand gekomen, zeker zou []et navolging gevonden hebben, in andere steden.

erlage heeft de voltooiing niet mogen beleven. Misschien is 't beter zoo. Chris Lebeau.

vergeet hen niet

Sedert de onlusten zitten nog altijd verschillende kameraden als verdachten opgesloten. Onder hen 2|jn er die met getuigen kunnen bewijzen, dat zij onschuldig zijn aan wat men hem ten laste legt.

!jf weken zitten deze menschen reeds in de gevangenis te Amsterdam, onder hen is het echtpaar ue Kok—Simons, waarvan men de kinderen maar naar „Jonker", toevlucht voor onbehuisden, heeft Gebracht. Laten de kameraden hun eens een kaarde zenden 1

• J. Kok — A. 1-9. Mevr. Kok—Simons — D. "9. A. Boon. — C. 3 - 7. G. F. Jurriaans — 1-18. H. A. Lippinkhof — B. 3-18. (Jden°erg — D. 3 - 7.

ü°k kam. Tol is ons genoemd, maar daarvan j^eten wij zijn tegenwoordige appartementen in het Staatshotel niet.

et adres van Gé Nabrink is C. 79 - 5, gevangenis te Assen.

terreur in nederland

Persdienst der IRH. bevat de adressen van 35 gevangenen in verband met de Juli-onlusten.

'aarblijkelijk zijn het hoofdzakelijk de communisten. De Fakkel bevat een lijstje van 10 OSP.-ers n voorarrest.

n Veenhuizen en elders zitten 18 dienstweigeraars gevangen. Voorts zijn Nabrink en Zwagerman in arrest. Daarbij komen er ongetwijfeld nog j-en aantal, die buiten bovenstaande opgaven valen en worden velen vervolgd, die niet in voorlest zijn. Hoevelen zou practisch het colporteeren ónmogelijk zijn gemaakt door inbeslagname zonder proces-verbaal ?

ederland telt zijn politieke gevangenen reeds bij °2ijnen en neemt langzamerhand de allures van een Balkan-staat aan.

vrl jachtige strijd voor politieke vrijheid, voor r'jheid van meeningsuiting en propaganda is nngend geboden, of wij zitten spoedig onder een o ledige dictatuur. Laat men beginnen ons van "e vervolgingen en inbeslagnemingen zorgvuldig P de hoogte te stellen. Ons blad moet bekend ,naken wat er in Nederland aan de hand is. Het an dit slechts doen, als allen medewerken. Kent plicht 1

de „orde" !

) De Telegraaf meldde onlangs uit Amsterdam:

aJ.ar W'J vernemen, ligt het in de bedoeling van de politie- ; ^ °riteiten, na den vacantietijd 75 politiemannen uit te s , e*en, voor een speciale opleiding in het schieten met ;

^arabijnen. 1

p0|°.als bekend is, is men reeds lang van plan geweest, het

lej '^ec°rps beter te bewapenen, doch in verband met aller- ^

jo Zü'n'9'ngen is dit plan nimmer uitgevoerd. Na de v

^n9ste onlusten, waarin de behoefte aan een betere be- C

opening van het corps zich sterk deed gevoelen, is het E

n in een nieuw stadium gekomen. Onmiddellijk is een E

groote partij karabijnen aangeschaft en voorts zijn 50C stallen helmen besteld, die vermoedelijk over de verschillende secties zullen worden verdeeld. Uit elk der drie brigades zullen 25 politiemannen gekozen worden voor de opleiding in het schieten met karabijnen, zoodat het corps, na africhting van deze 75 menschen, over drie keurcorpsen kan beschikken, die bij ernstig verzet direct kunnen optreden. Eenige honderden agenten kunnen dan tevens van stalen helmen worden voorzien.

Twintig jaar geleden hadden de agenten van politie zelfs geen revolver. Het leven was toen rustiger en veiliger dan nu. Nadat de agenten van revolvers zijn voorzien, worden ze thans afgericht om met karabijnen te schieten op de bevolking, wier belangen zij heet te dienen. Deze maatregelen bewijzen duidelijk, dat het bestaarde stelsel en de machthebbers, die het vertegenwoordigen, niet in staat zijn, een wezenlijke, gezonde en organische orde te scheppen en in plaats daarvan regeeren door angst aan te jagen en schrik in te boezemen. Er is overvloed van voedsel. Slechts een redelijke en menschelijke verdeeling daarvan, schept orde en rust. Een regime, dat steunt op vuurwapenen tegen de eigen bevolking, al zijn die ook nog zoo goed en al worden ze ook nog zoo deskundig gehanteerd, richt op den duur zichzelf te gronde.

duisterlingen

Het Utrechtsch Nieuwsblad bericht, dat de politierechter te ütrecht iemand uit Zuilen en iemand uit Amersfoort tot twee maanden heeft veroordeeld wegens het verspreiden van „opruiende" lectuur. De verdediger van den eersten wees er op, dat in het verspreide blaadje slechts werd aangespoord tot het vormen van een eenheidsfront en demonstreeren. Wat de gewraakte zinsneden zijn, vermeldt het blad niet. Dat is tegenwoordig namelijk in Nederland verboden. Een blad, dat eenvoudig zou vermelden op grond van welke uitlatingen iemand wegens opruiing is veroordeeld, is strafbaar. Op die wijze is een publieke bespreking van het al of niet opruiend zijn van bepaalde woorden dus uitgesloten en wordt aan juridische en principieele critiek bij voorbaat de pas afgesneden. In Duitschland worden politieke strafzaken steeds meer achter gesloten deuren behandeld. Ook in Nederland wordt deze rechtspleging aan de open¬

bare controle door bovengenoemden maatregel in hooge mate onttrokken. Een regeering moet zich wel uitermate zwak voelen, wanneer zij tot dergelijke verboden overgaat, al probeert zij het dan ook te colporteeren als een bewijs van „krachtig regeeren"! Met dergelijke door het fascisme geïnspireerde maatregelen kan men een regime wel rekken, maar niet redden. Intusschen wordt het hoog tijd, dat de nederlandsche bevolking zich bewust wordt van de steeds verder voortschrijdende fascistische practijken, ook al noemen de pract'zijns, die ze toepassen, zich democraten en heeten ze geen Mussert.

Na het schrijven van bovenstaand stukje lezen wij in de dagbladen, dat in Groningen een aantal „oprunngs"-zaken met gesloten deuren zijn behandeld! Precies als in Duitschland. Schaamt de overheid zich voor haar practijken? Of heeft zij angst?

onze brochures

De eerste reeds uitverkocht

Kameraad Vonk bericht, dat de brochure „Nederland-Slavenland" reeds is uitverkocht. Nu allen aan het werk met „Een tweede 1914 ?" Dan kunnen wij spoedig een nieuwe goedkoope brochure het licht doen zien.

Kameraden 1 Laten wij te midden van de reactie, die wij thans beleven, nooit vergeten, dat wij een heftig bewogen periode meemaken. Hoe de toekomst zal worden, hangt af van het gezonde socialistische en menschelijke inzicht. Werkt ertoe mede, dat dit zoo krachtig mogelijk doordringt, ook door het verspreiden van onze lectuur.

De spoed, waarmede de eerste brochure aan den man is gebracht, is buitengewoon bemoedigend en voor ons allen een aansporing voort te gaan.

brutaal ~

Een onzer leden, die voor de huuractie met een wagen met borden heeft geloopen met de leuzen: Geen steun-, maar huurverlaging en Wie den armen het brood onthouden, zijn moordenaars,

wordt door M.H.B. met ƒ 5.— inhouding gestraft! wegens het plegen van „onsociale handelingen". Dat riekt naar fascisme.

NEERGANG DER CULTUUR

Chicanes van politie en justitie OP VOOR DE VRIJHEID VAN DRUKPERS

ïiL™trelilVKer.keeri in een nT!UZre sPannin9- koelen bloede het hoofd der reqeerinq doodeliik leder voelt, dat het oude voor goed heeft afgedaan. gewond en weigeren zijn aanvallers een arts toe

Begrippen waarden, moraal en regeermethoden, te laten, opdat hij behoorlijk zal doodbloeden

die voor 1914 golden, zijn over boord geworpen. Deze aanslag was voorbereid in het nabuurland

vtfoV ^ Óf men e" T' door!de Parti* die er de abso^t "mS

redelijk voor op uitoefent, erkend en geëerbiedigd door alle be-

algeheele vernieuwing schaafde staten van Europa.

der menschelijke samenleving, óf men poogt het ?• ^.,vooral ,het als"van"Zelf-sprekend

bestaande te „handhaven" met allerlei wanhopige werï SpTh iT? " ?°F »beschaafde" en draconische maatreqelen. Wereld ,s ee" d"ldel|jk symptoon van den neer-

De regeeringen, ook de-nederlandsche, kiezen het 9aP9 °nZer beschavin9 naar een laatste. Wel slagen zij er daardoor in, althans voor- afgrijselijk barbarisme.

loopig, de machtspositie der groot-kapitalisten in ln Nederland is het nog niet zóóver als in Duitschïndustrie- en bankwezen te redden, maar de daar- land en Oostenrijk. In Nederland is het thans even toe vereischte regeeringsdecreten op politiek en ver als het voor enkele jaren in Duitschland was. eCun°ir"SC terrein 9rÜPen zoo diep in op ieder In Nederland is het wel reeds zóó ver, dat enkele gebied van het maatschappelijk leven, dat er van vooraanstaande engelschen mij hun arootste vereen „handhaven der bestaande toestanden geen bazing te kennen gaven over de in Nederland zoo sprake is, maar zich in werkelijkheid een revolutie teugelloos voortschrijdende reactie en de vraag o ' een stelden, waaraan die moest worden toegeschreven.

contra-revolutie Inderdaad ! In Nederland heerscht thans een regi-

voltrekt, die ons van de democratie naar de die- üit' d!f V°? enkele„ja[en niet voor mogelijk was tatuur, van het particulier kapitalistische concur- hLOU, Lan9s allerlei slinksche wegen tracht

rentie-stelsel naaf een door den staat Sredemen , boerend gezag de propaganda voor vernieu-

teerd monopolistisch kap^alisme voert 9 ZLTT d°°L Cn p°°r Zieke samenlevin9 onIn een steeds grooter deel van Europa wordt ae- maken. En wanneer men ons zegt, regeerd met methoden, die stammen uit den tiid j , e, re9eerm9; s cbts op democratische wijze vóór de Fransche Revolutie D^ orde" wordt er bestaande rechtsorde handhaaft, dan stellen wij-

gehandhaafd met de middelen van inquTsitie en Vast'.dat ,Z1J '"tegendeel met hartgrondige verloo-

tortuur. Het vermoorden van gevanqénln als be S'"9 u t0t duSVerre in Neder"

kroning van de ongelooflijkste martelingen is een demoSschen stalhof lanLTï, ï" bur9erllJ'k" „normaal verschijnsel geworden, dat nauwelijks lan9er hoe meer een meer de aandacht trekt. politiestaat

n 1934 is het mogelijk, dat in een groote europee- te maken. Herhaaldelijk hebben wij gewezen op

>che mogendheid de de aantasting van het recht van vereeniging en

rijkskanselier met een aantal beulen vergadering. Het is reeds zoover, dat de politie in

• • min. . , , , ,, , vergaderingen zich het recht aanmatigt midden in

■ ïïbï»5 f h" . H? OVe Vfalte" laat »terecht een rede in te grijpen en den spreker te vertellen,

n lln n'Jh h'J tientallen politieke tegenstanders hoever hij gaan mag onder bedreiging de verga-

n een nacht uit den weg laat ruimen, verbiedt hun dering te ontbinden. Tot voor kort was zoo iets

lamen of zelfs hun aantal bekend te maken en alleen in den Balkan denkbaar. Voorheen kon

;°°r £.ednJf ee" telegram van hulde ontvangt ieder beginnen met in vergadering of pers zijn

•ver.ifdt b£n Ïh hnnM rt daama ,meening te verkondigen, waarvoor hij eventueel

•verlijdt, betuigen alle beschaafde regeeringen van later door den rechter ter verantwoordinq kon wor-

:^°Pa nu.n °Precht rouwbeklag. den geroepen. Thans heeft in Nederland het regi-

-en maand later wordt in een nabungen staat in me van de politiesabel zijn intrede gedaan. «

leest:

op pag. 4: NEDERLAND — SLAVENLAND over de vernederende behandeling van werklooze arbeiders in de werkverschaffing in den Wieringermeerpolder.

Op pag. 3: WELVAREND NEDERLAND over het conflict in de werkverschaffing aan de oliehaven te Hengelo.

Maakt de in deze artikelen voorkomende feiten overal bekend !

Op 16 Augustus zijn de verscherpte bepalingen op de „vrijheid van drukpers in werkinq qetreden maar 3 '

erger dan de wet

is de practijk dergenen, die met haar uitvoerinq zijn belast.

Hoe het in Nederland met de vrijheid van drukpers is gesteld, bewijst het gebeurde bij De Tribune. In Nederland kan een krant niet verboden worden. Maar op grond van vermeende opruiing, waarover de rechtbank vooralsnog heeft te oordeelen, neemt de officier van justitie op aanwijzing van technische deskundigen zulke deelen van de Tribune-pers in beslag, dat het blad in de eigen drukkerij niet meer vervaardigd kan worden. Particuliere drukkers, die een revolutionnair blad drukken, staan iederen dag aan hetzelfde gevfiar bloot. Drukkerij De Volharding in Groningen zag haar pers ontwricht wegens het drukken van De Arbeider met een opruiend artikel. De verantwoordelijke redacteur is gestraft, heeft zijn straf reeds lang uitgezeten, maar De Volharding heeft de onmisbare onderdeelen harer machines alleen terug gekregen onder de, aldus afgeperste, belofte, De Arbeider niet meer te zullen drukken. Op het nakomen dier belofte, wordt regelmatig controle uitgeoefend. Aan de publieke opinie en aan de autoriteiten stellen wij hier de nadrukkelijke vraag: Op welk wetsartikel berust een dergelijk optreden der uitvoerende macht? De Arbeider verschijnt en mag verschijnen. Geen nederlandsche wet kan dit verbieden. Maar welke wet bepaalt, dat De Volharding het blad niet en drukkerij Zoo en Zoo het wel mag drukken ?

Wij hebben hier te doen met een zeer duidelijk geval van

intimidatie door de uitvoerende macht,

met geen andere bedoeling dan om de revolutionnaire beweging met alle, ook met onwettige middelen dwars te zitten.

Ten opzichte van De Syndicalist wordt eenzelfde tactiek ingeluid. Er zijn menschen in Nederland, die in het 1-centsnummer opruiende taal hebben ontdekt. Zelfs de simpele vraag, of de wereld er niet beter aan toe zou zijn, indien in 1914 de oorlog door stakirig en dienstweigering voorkomen was, is door een of andere politie-beambte als opruiend gekenmerkt, dus een vraag, die slaat op 20 jaar geleden en niet op nederlanders — want

Nederland was niet in den oorlog betrokken

maar op buitenlanders !

In Vlaardingen, in Amsterdam, in Haarlem is ons blad van colporteurs in beslag genomen, terwijl zij zelf uren lang en in één geval zelfs een heelen nacht zijn vastgehouden.In Haarlem, waar de politie eerst de colportage uitdrukkelijk had toegestaan, schijnt zelfs geen proces-verbaal te zijn opgemaakt.

Waartoe dient dit alles anders dan om op

ongemotiveerde en onwettige wijze

de colportage te bemoeilijken ? Wat is dit anders dan colporteurs angst aanjagen, moeilijkheden in den weg leggen, zoodat zij de colportage, om van den last af te zijn, liever opgeven ?

Maar het wordt erger: De zoon van onzen drukker, die bij zijn vader werkzaam is, heeft in verband met den inhoud van ons blad een bezoek gehad van de recherche.

Waartoe dient dat ? Wat zijn dat voor methoden ? Verantwoordelijk voor den inhoud van een niet onderteekend artikel in een blad is volgens de logica en volgens de wet de redacteur en niet de drukker. Deze kent zelfs den inhoud niet van te voren. Nederland kent nog geen censuur. Is het soms de bedoeling, dat de drukker censuur zal gaan uitoefenen op den redacteur? Is het de bedoeling den drukker vrees aan te jagen ? Zoo neen, waarom wendt de justitie of de politie zich dan niet tot den aangewezen en verantwoordelijken man, den redacteur ? Hoopt men misschien den redacteur tot matiging te bewegen uit angst voor den onwettigen last, dien men colporteurs en drukker zou kunnen aandoen ?

Op geen enkel nummer van De Syndicalist ontbreekt mijn naam als

verantwoordelijk redacteur

;n ik denk er niet aan, mij aan die verantwoorde-