Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wal getrokken was om sago te halen. Toch heb ik het gewone werk er met genoegen kunnen doen.

Juist op tijd kwam de groote prauw van Anoes me halen om mij weer naar den overwal te brengen. Dan zou ik weer loopen tot ik tegenover Djamna kwam. Want per prauw kan men in dezen tijd niet van Podena naar Djamna komen door den zwaren tegenwind. Ofschoon met veel moeite kwamen we toch weer te Krim aan wal. Zoo spoedig mogelijk nu maar weer op marsch, om zoo mogelijk dien dag nog Mawes Wares te halen. Ook dat gelukte. Zelfs kon ik na eenig oponthoud het naastbijgelegen Ansoedoe nog bereiken, waar een goeroe gevestigd is. De lieden van Mawes Wares zouden ook bij mij te Ansoedoe komen om over de komst van een goeroe te spreken.

De geheele streek was in eenige opschudding. Te Mawes Wares en te Ansoedoe had men namelijk weder een ..Vetrauw" opgericht. Dat is een huis waarin de jachttoover uitgeoefend wordt. Gedurende eenige maanden worden de jongelingen, die in den nog steeds bestaanden mannenbond zullen worden opgenomen, gehuisvest, om den jachttoover te leeren. Die jongelingen worden ook met den naam ..Vetrauw" aangeduid. Allereerst moeten die jongens zelf ingesmeerd worden met het vet van een bepaalde soort slang. Boombastreepen, ook ingewreven met dat vet, worden om hun hoofden gebonden. Maar ze moeten zorgvuldig er voor waken, dat geen vrouwen of kinderen hen gedurende dien tijd te zien krijgen. Dezen zouden zeker sterven. De jongens gaan wel op jacht, maar zorgen er voor des morgens zoo vroeg teruggekeerd te zijn, dat ze eer de dag aanbreekt weer in hun huis zijn, waar ze door een paar oude heeren bewaakt worden, en overvloedig van voedsel voorzien worden, zoodat ze na verloop van een paar maanden vet zijn. Al cfe varkens, die in dien tijd bemachtigd worden, vinden hun weg naar de magen van de „Vetrauw". Reden waarom de vrouwen haar ongenoegen tegenover mij uitspraken. Maar allen waren toch vol vrees voor de „Vetrauw", zoodat ze dat huis, dat eenigszins buiten het dorp staat niet durven naderen. Vroeger werd dan ook een vrouw, die dat dorst te wagen, op staanden voet gedood door de mannen.

Sluiten