Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bezig gehouden. De oudere broertjes en zusjes hadden er niets op tegen, gedurende een drietal uren van de zorgen voor hun adétjes (jongere broer of zuster) te worden ontheven. En de kleinen , zij waren letterlijk dol op de school!

Wij beginnen hier eerst om 11 uur, ter wille van de maatschappelijke toestanden, maar reeds uren te voren was het kleine volk present. Eiken dag „ramé ramé" (pret); wie zou daar niet van houden ?!

Een enkel staaltje nog van deze populariteit. Een kind had gedurende drie achtereenvolgende dagen de fröbelschool verzuimd. Er werd geinformeerd naar de reden van dit verzuim en nu bleek dat moeder het kind, wegens snoepen, gestraft had met . . . drie dagen niet naar school gaan!

Door het toenemend getal leerlingen op de fröbelschool was mijn vader genoodzaakt een groot Javaansch huis te koopen om dat als fröbelschool in te richten. Ook deze maatregel bleek al spoedig niet meer voldoende. Intusschen had de gemeente een groote steenen kerk gebouwd. De oude kerk, houten stijlen, rieten dak, de zoogenaamde kerk van wijlen br. Hoezoo , kwam vrij. In overleg niet den Javaanschen kerkeraad alhier, werd besloten dit gebouw mede tot fröbelschool in te richten.

Zoo stonden de zaken, toen ik in 1882 hier kwam. Daar waren nog betrekkelijk weinig leerlingen op de tweede fröbelschool, maar al spoedig nam het getal toe. Er werden banken bij geplaatst, telkens weêr meer banken, tot er niet meer staan konden. Bankjes, berekend voor twee, hoogstens drie kinderen, bevatten 5 van die kleuters. De toestand werd onhoudbaar. Zelfs ruimte om te spelen was er bijna niet meer over en ook de plaats, waar de school stond, was voor het. doel minder geschikt.

Maar nu zou er een radicale verbetering komen! Wij begonnen dadelijk. Het was wel regenmoesson, maar de nood drong ons. Onder stortbuien werden de fnndeeringen voor de stijlen uitgegraven en in plassen water werd er gemetseld.

Het hout van de oude kerk was lang niet voldoende en hout uit het bosch was door de regens bijna niet te verkrijgen. Het gaf een ongewenschte vertraging, maar toch mochten we binnen vier maanden het gebouw voltooien.

En wij allen snakten er naar, want de kinderen waren gedurende de laatste maanden onder dak gebracht in het voorhuis van pak , ï.ioxnua, onze hoofdonderwijzer, die dat deel van zijne woning geheel belangeloos (en wel gedurende bijna vier maanden) voor fröbelschool afstond. Maar het was er benauwd, want ofschoon betrekkelijk ruim, was dat voorhuis toch niet berekend voor dr 150 kinderen.

Mag ik u nog een trek van de groote onbaatzuchtigheid van onzen hoofdonderwijzer mededeelen? Ik wist, dat onze voorraad riet (alang-alang), gering was en dat er geen alang-alang te koop was. Toch ging men voort met dekken. Ik begreep er niets vau en ging eens hoogte nemen van de aanwezige hoeveelheid riet. En toen werd mij alles duidelijk. Er was geen halm meer over, maar onze hoofdonderwijzer had, zonder mij daarvan één woord te zeggen, een deel van zijn huis, de zoogenaamde kampong,

Sluiten