Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

PERSONALIA

IN MEMORIAM ANTOON JOLING.

Dezer dagen is Antoon Joling, de Amsterdamsche katholieke architekt, tot een beter leven overgegaan. Een langdurig ziekbed heeft den eens zoo veerkrachtigen man gesloopt.

Joling is in Zevenaar geboren, doch heeft reeds op 20-jarigen leeftijd zijn werkkring in Amsterdam gevonden. Amsterdam trok den levendigen artiest aan. Het is den fijnen man veel verschuldigd. Hij stond op de bres, waar het stedeschoon bedreigd werd, en voor de instandhouding er van was hij jarenlang lid der stedelijke commissie voor het stadsschoon. Hij was een leerling van Dr. P. Cuypers. In de kerkelijke architektuur was hij een aanhanger der Neo-Gothiek en hij heeft op dit gebied goed werk verricht, waarbij vooral de R.K. Kerk te Hees bij Nijmegen de aandacht trok. Men ziet het gebouw duidelijk liggen van af het Nijmeegsche stationsperron. Dr. Jan Kalf noemt dit werk zelfs op materieel gebied een kunststuk,

zoodanig dat hier immers voor een luttel bedrag, met toepassing van de allereenvoudigste materialen en sobere bewerking, een knap stuk werk is opgebouwd. Goed in de verhoudingen en groot in de vormen, wel verzorgd in de détailleering. Het is jammer, dat hij niet veel meer voor de herleving der kerkelijke architektuur heeft kunnen doen. De verdeeling der opdrachten op dit gebied was hier niet vreemd aan. In zijn later profane werk ging hij zijn eigen weg. Te vermelden hierbij is het gebouwencomplex van ,,De Tijd", het silogebouw „Afrika" v.h. Blauwhoedenveem, zijn werk voor de Bensdorpfabrieken.

Ook katholiek Amsterdam heeft den hartelijken, hulpvaardigen man dank te weten. De „Violier" heeft hij mede opgericht en hij was daarvan langen tijd bestuurslid. Hij ruste in vrede.

N. M. Jr.

TECHNISCH NIEUWS

EEN NIEUW TYPE SCHUIFWAND.

Voor het verdeelen van een zaal of andere dergelijke ruimte in meer gedeelten past men verschillende methoden toe. De meest gebruikelijke is die van schuifdeuren. Elke deur van de groep, welker aantal afhankelijk is van de breedte der af te sluiten opening, heeft dan in het midden een beweegbare schijf, die over een rail loopt. De deuren zijn scharnierend aan elkaar bevestigd en worden harmonicavormig in elkaar geschoven. Ook bestaan er met vilt bekleede harmonicadeuren, die als een harmonica in elkaar schuiven en een geheel vormen zonder naden.

Iets nieuws is een schuifdeurrand, waarvan de eene deur in de andere schuift. De eerste deur, n.1. die bij het middelpunt gelegen, bestaat uit een enkel blad, de tweede bestaat uit twee wanden, heeft dus den vorm van een platte kist, waarin de eerste deur schuift. De tweede deur, die als platte kist gevormd is, schuift weer in een andere deur, die denzelfden vorm heeft, doch zoo wijd is, dat de vorige er in kan, en zoo gaat het vervolgens, tot men ten slotte een aantal in elkaar geschoven vakken overhoudt, die eindelijk wegschuiven in een muurnis, gelegen buiten de wanden van het lokaal. De zijden zijn bekleed met strooken vilt, de onderzijden zijn voorzien van slepende borstels. De zijwaartsche geleiding geschiedt door kogellagers. Aan de buitenzijde is geen hang- of sluitwerk zichtbaar, zoodat in geopenden toestand het geheel het aanzien heeft van een wand met vakverdeeling. (N. R. C.)

GIETASFALTESTRICH ALS ONDERVLOER VOOR LINOLEUM EN DE BLAASVORMING IN HET ASFALT.

Moet linoleum gelegd worden op niet vrijdragende beganegrondsvloeren, die direct op het zand liggen, of op vloeren in

een sousterrain, welke vloeren in den regel betonnen vloeren zullen zijn, dan bestaat het gevaar, dat zich onder het luchtdichte linoleum vocht verzamelt. Bij betonvloeren wordt zulk vocht bovendien nog regelmatig vermengd met alcaliën, die eerst het kit door verzeeping verteeren en dan ook het linoleum zelf aantasten kunnen. In zulke gevallen moet de aan toetreding van vocht blootgestelde ondervloer van een voor vocht ondoordringbare deklaag worden voorzien. Deze deklaag kan het best bestaan uit gietasfaltetrisch ter dikte van b.v. 1.5 c.M. In den laatsten tijd is in de buitenlandsche vakpers vee! geschreven over het gevaar van blaasvorming in dergelijke asfaltvloeren. Een der oorzaken werd onlangs behandeld door dr. Herrmann in het tijdschrift „Zement". Volgens de N. R. Ct. zegt hij o.a.:

De waarnemingen bij gietasfaltbedekkingen in den wegenbouw kunnen niet zonder meer gelden voor vloeren in bouwwerken, vooral niet op een gietasfaltvloer, die dienen moet tot ondervloer van linoleum. Terwijl in den wegenbouw het asfaltdek kan worden beschadigd en door ondichtheden van het oppervlak vloeistoffen in het asfaltdek kunnen dringen en onder inwerking van de zon tot blaasvorming aanleiding kunnen geven, is zulks op vloeren in gebouwen nog niet waargenomen. De termijn voor het drogen van het beton bedraagt normaal 6 dagen. Dit is dan oppervlakkig droog en verdampt bij het opbrengen van het asfalt geen water meer. Het beton moet niet te grof zijn, daar anders de lucht uit zijn groote poriën bij het glad strijken van het asfalt moeilijk kan ontwijken. Kalknesten in het beton moeten worden vermeden. Goede samenstelling van het asfalt is dringende eisch, deze is anders dan voor wegbedekking. Goed koken van het asfalt is noodzakelijk, teneinde de lichte oliën gelegenheid te geven tot verdampen. De stortemmers moeten niet met olie, doch met kleipap worden bestreken. Tot betere aanhechting van het linoleumkit moet de gietasfaltestrich, zoolang deze nog warm is, met fijn wit zand

206

Sluiten