is toegevoegd aan uw favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 31, 1936, no 1110, 16-12-1936

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Katholieke Vrouw" niets van dat alles?

Zeer zeker weet zij niet, dat met de overwinning der opstandelingen het fascisme zijn macht ook in Spanje zal

.vestigen.

Anders zou zij zo niet spreken.

Toch kon de redactie van „De Katholieke Vrouw" dit weten.

Want Italië, maar vooral Duitsland he±pen de Spaanse opstandelingen ... De regeringen van die landen hopen dat het wettig gezag zal worden verslagen, dat Franco en Mola en hoe al die andere generaals ook heten mogen, zullen

zegevieren.

Zij werken daartoe mee. En wordt dit bereikt — dan zullen alle Katholieken aan de „totale staat" worden onderworpen, dan zal de staat over de godsdienst regeren, dan wordt de jeugd als in die landen tot oorlogzuchtige staatsaanbidders opgevoed.

En zoudt gij dat willen, redactie van „De Katholieke Vrouw"? Is uw artikel geen vergissing of hebben wij de zin verkeerd verstaan?

') Uitgeverij Contact, Amsterdam, prijs 25 ct.

Ware helden

ln de Duitse concentratiekampen Over den Fransen minister Salengro, die deel uitmaakte van het kabinetLéon Blum, en die zelfmoord pleegde, mede door de lastercampagne in de pers, voornamelijk het weekblad „Gringoire", is reeds veel gesproken en geschreven, zowel van links als van rechts, door gelovigen en ongelovigen.

Het is een verheugend feit, dat hier wel in het licht mag worden gesteld, hoe een Frans priester, pastoor Roche, uit het dorpje Theizé, die te zamen met Salengro in Duitsland heeft gevangen gezeten, over dezen zwaar beproefden man oordeelde.

Een correspondent van het Franse blad „de Lyon Republicain" had een persgesprek met bovengenoemden priester, waarin deze zich o.a. als volgt uitliet: „Roger Salengro een deserteur! (Men weet, dat hij ook als zodanig is gequalificeerd.) Neen, hij was een held, dat verzeker ik u! Wij waren met 38 gevangenen in een concentratiekamp te Grafenwöhr in Beieren opgesloten.

Wij werden vandaar gebracht naar het stadje Rosenberg. Hier wilden de Duitsers ons dwingen granaten te draaien. Salengro voerde voor ons het woord en herinnerde de Duitse autoriteiten aan de conventie van Den Haag, die de mogendheden verbiedt, gevangenen te gebruiken voor de aanmaak van oorlogsmateriaal. Daarop werden de gevangenen één voor één geroepen, maar allen weigerden aan de Duitse eisen gehoor te geven. Vervolgens las men ons een artikel van de krijgswet voor, die

voor zulk een weigering tw~e jaar gevangenis en als maximum de doodstraf stelt.

De gevangenen werden daarop door de soldaten omringd met het geweer in de aanslag en nogmaals werd het bewuste artikel voorgelezen. — Zij, die werken willen doen een stap vooruit, riep een officier!

En wat denkt gij hoe deze stille helden hierop reageerden? Niemand bewoog zich — en waarschijnlijk overrompeld door deze prachtige moedige eenheid, die zelfs den Duitsen officier scheen te imponeren, durfde men niet het bevel te geven op de gevangenen te schieten, — wij werden naar het concentratiekamp Amberg gebracht en opgesloten in onderaardse cellen."

Roger Salengro en zijn geestverwanten waren helden, inderdaad! — helden in de-ware zin des woords, eerbied afdwingende helden. De moed en vastberadenheid, die zij tegenover de machtswellust der Duitse Nazi's aan de dag legden, verdienen een eresaluut!

Helden! — heeft men niet door alle eeuwen bij dat woord gedacht aan oorlogshelden, die de borst met decoraties behangen uit de oorlog terugkeerden. Decoraties, medailles en onderscheidingen, ontvangen omdat ze zich zo heldhaftig hadden gedragen, want — zo luidt immers de geijkte term: „hele vijandelijke colonnes werden voor hun voeten weggemaaid, of om in moderne term te spreken — ,de gifgasbommen uit de vliegtuigen geworpen doodden iederen vluchtenden vijand." Dit laatste was vooral het geval met de Italiaanse bommenwerpers op de vluch¬

tende Abessiniërs, waarvan — zo zeide het Italiaanse communiqué — ook niet één de dood ontkwam."

De klokken hebben geluid in Rome ter viering van de overwinning. Er zijn feesten gevierd en dankoffers gebracht, de oorlogshelden zijn bewierookt en triomfantelijk rondgedragen. Straks zullen de kerstklokken weer beieren en zingen en men zal het weer wagen van vrede te spreken, terwijl de oorlogshelden zich gereed maken tot nieuwe overwinningen.

Maar zij daarginds, die eenvoudige stille helden in het Duitse concentratiekamp, die weigerden oorlogstuig te maken, niettegenstaande bedreiging der strengste straffen, niettegenstaande zij de geweren op zich zagen gericht, waren betere Christenen en deden meer voor beschaving, cultuur, voor vrijheid, broederschap en vrede, dan de Christelijke kerken, die alleen maar de vredesklokken luiden.

In het Noorden van ons land

We zijn de vorige week op stap geweest met de 11 November geschriftjes van onze Bond.

Op zichzelf zou men zeggen, niets bijzonders. Het is een klein deel van het werk, dat dagelijks en overal in dienst van de beweging gebeurt. Toch wil ik proberen duidelijk te maken welk een grote waarde dit eenvoudige werk voor ons persoonlijk heeft.

Vol moed gingen we dan met z'n zessen van huis. Het ging uitstekend. In een paar uur waren we al onze geschriftjes kwijt.

In opgewekte stemming lopen we nog even bij een partijgenote binnen, een kopje thee te drinken. Na elkaar over en weer onze bevindingen te hebben verteld, zegt er plotseling iemand: ,,'t was toch fijn."

Vrouwen, die woorden, spontaan uitgesproken, brachten me tot het besef welk een diepe betekenis dit werk voor de vrouwen persoonlijk heeft, deze woorden vertolkten onbewust de gevoelens die ons allen bezielt bij ons gemeenschapswerk, onverschillig of men eenvoudig verspreidwerk doet of op de veranwoordelijke posten staat.

Ze vertolkten de gevoelens van liefde en dankbaarheid jegens onze partij, die ons leven op een hoger peil heeft gericht, die ons onze eigen kracht en waarde heeft leren kennen, die het ons mogelijk maakt in deze eenvoudige dingen zo iets moois te beleven.

Het geeft moed voor de toekomst, want, al mag men zo nu en dan woorden eens opvangen als zou onze partij lijden aan een geestelijk tekort, wij overtuigd zijn dat, waar het mogelijk is zó onze taak te zien, dit een bewijs is dat het alleen de sociaal-democratie is, die ons de geestelijke waarden heeft leren kennen, welke besloten ligt in de daad.

Uithuizen. A. v. W. P.

In het vrouwenhalfuur van Woensdag 23 December a.s. zal spreken mej. E. C. Knappert. De titel van haar speech luidt: „Hoe de dichtende verbeelding de Kersttijd verheerlijkte".

INHOUD

B. BULSING—V. BESOUW.

De vergissing. — Ware helden. In het noorden van ons land. — V.A.R.A. Feuilleton.

Het dienstbodenvraagstuk in de Kamer. —

Opvoeding van onze kinderen. — In en om huis.

— Mededelingen van het Bondsbestuur. Kerstgetuigenisavond „Kerk en Vrede". Kleding en handwerkjes. — De wereld vanuit een vliegmachine. — propagandahoek. — Clubberichten.

— Correspondentie.