is toegevoegd aan je favorieten.

Maandblad van de Nederlandsche Vereeniging van Staatsburgeressen, jrg 13, 1929-1930, no 7, 15-07-1929

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maal niet heeft — niet zou willen of kunnen verzuimen. Daar waren de zooeven genoemde ontvangsten op 't Stadhuis en in de Opera, daar waren er bij den Rijkskanselier en zijn beminnelijke gade, bij den President van den Rijksdag, bij den Rijksminister Severing en Mevrouw (net een gezellige Groningsche). Dan vooral de allergenoeglijkste noenmalen, thees en diners

in particuliere huizen, waar de gastvrouw dan zoo'n allerhartelijkst toespraakje hield, dat de sluizen der welsprekendheid zich ook eens behoorlijk konden openen, wat ook daarom wel eens goed deed omdat in de Congreszalen — ondanks luidprekers enz. — de accoustiek niet prima was.

Vooral die ontvangsten! Wie ooit in eigen huis wel eens goede vrienden heeft ontvangen, die weet wat er voor de huisvrouw aan vast zit! En hier was dat alles, zoo 'keurig, zoo genoeglijk, zoo hartelijk, telkens bereid aan vreemden, die men alleen bij name kende, en van wie men niets wist dan alleen dat eene: dat men aan De Vrouwenbeweging had meegewerkt !

Maar nu nog over 't Congres zelf. Dat bewaren we voor een volgend nummer, want ik ben nog lang niet uitgepraat, maar ik mag niet meer kolommen in beslag nemen.

M. C. T.

DE ENGELSCHE VERKIEZINGEN.

Juist een maand vroeger dan onze algemeene verkiezing is ook in Engeland een nieuw parlement gekozen. In Engeland moeten er evenwel bij een algemeene verkiezing 625 parlementsleden in even zoovele districten gekozen worden. Zoo'n verkiezing. geschiedt niet, zooals. bij ons, bij evenredige vertegenwoordiging, maar nog onder het ouderwetsche meerderheidsstelsel In elk-district afzonderlijk. Waar er maar drie groote politieke partijen in Engeland zijn, staan er in elk district dikwijls ook drie candidaten, van elk der drie partijen een, tegenover elkaar. De candidaat, die bij eerste stemming de meeste stemmen ontvangt, is dan verkozen. Dit noemt men bij driehoeksstemming verkozen. Onrechtvaardiger kiesstelsel is zeker niet denkbaar.

De drie groote politieke partijen in Engeland zijn: 1° de Labourparty, de zoogenaamde arbeiderspartij, die nu aan het bewind is gekomen, en waarvan Ramsay MacDonald de leider is.

De rechter en linker vleugel van deze partij verschilt echter zooveel in opvatting van regeerbeleid dat zij in ons land zeker niet in één partijverband samen zouden werken.

In Engeland zoeken de kiezers echter meer dan bij ons macht in samenwerking. De rechter- en linkervleugel van de Labourparty schijnen er meer voor te voelen om samen de teugels van het bewind te voeren, dan óf met leden van andere politieke richting samen te werken, óf gescheiden te zijn en dan beiden tot machteloosheid te zijn gedoemd.

De tweede politieke partij in Engeland is de kleinste. Zij heet nog altijd de liberale partij, maar het beginselprogram van de partij is zoo democratisch en zoo vrijzinnig dat de partij opgenomen is in den internationalen bond van radicale en democratische politieke partijen. De leider van deze partij is de bekende Lloyd George.

Een groote, machtige partij is in Engeland de Conservatieve partij, onder leiding van Baldwin, bij wie de macht van de vorige regeering berustte. Het zeer conservatieve, doch vooral zeer anti-vredelievend bewind dat deze regeering in zijn internationale politiek voerde heeft haar bij de laatste verkiezing, waarbij de vrouwen de meerderheid aan de stembus vormden, ten val gebracht.

De politieke partijen in Engeland verschillen nog op andefj

wijze van de onze. Er zijn n.1. geen zoogenaamde christelijk'

partijen. Noch anti-revolutionairen, noch Katholieken, no'

Christ. Historischen mengen hun godsdienst met hunne politiek'

overtuiging doorheen. Hun godsdienst staat buiten en boven l'1

politiek. Van daar dat men in Engeland in de drie politiek1

partijen mannen en vrouwen vindt van geheel verschillen''!

godsdienst.

Ook nog in ander opzicht is er verschil bij de verkiezingen

Engeland en bij ons. In Engeland is elke jongen en elk meis!'

van af hun 21e jaar politiek ontvoogd. Zij mogen dan niet allee

kiezen, maar mogen ook gekozen worden als parlementslid £

in elk ander vertegenwoordigend lichaam.

Dit jaar hebben voor het eerst de vrouwen van 21 jaar a<1j

de verkiezing deelgenomen en de publieke opinie in Engeland'

dat het aan de stemmen der vrouwen te danken is dat de Labot|!:

party zoo in macht is toegenomen. Vooral dat MacDonf' gedurende zijn kort bewind in 1924 getoond heeft een groo' pacifist te zijn, heeft hem zeer veel vrouwenstemmen gebral

In het nieuwe parlement in Engeland hebben eenige vrouw

meer zitting gekregen dan in het oude, maar bij lange na n'

het aantal waarop vele vrouwen in Engeland en in V'

andere landen gehoopt hadden. Van de 65 vrouwen-candidatf

bij deze verkiezing zijn er slechts 14 verkozen. Wel zijn ond' deze zeer goede feministen en zeer goede spreeksters, ma'

onder meer dan 600 mannenleden kan haar invloed niet

groot zijn. Merkwaardig is zeker wel dat uit deze veertien p3'

lementsleden Ramsay MacDonald twee vrouwen gekozen W

om in zijn Ministerie zitting te nemen, en beiden heeft hij e

zeer belangrijke tak van arbeid opgedragen.

De eerste, Miss Margaret Bondfield, is Minister van Arl

geworden en is opgenomen in den Privy Council (Ministerraa1

waartoe slechts vijf ministers behooren. Zij is daardoor tot ('l|,

hoogsten rang verheven.

De tweede is Miss Suzan Lawrence, die den gezondheidsdie'

onder haar beleid heeft gekregen en tot de Ministers van öj tweeden rang behoort. Beide vrouwen hebben in haar vorig1 parlementairen arbeid bewezen tegen haar taak opgewasS' te zijn.

Laat mij hier aan toevoegen wat „Woman's Leader" v' 14 Juni over deze twee vrouwen schrijft.

„Het is niet in hoofdzaak als „vrouw" dat de nieuwe Mini^1 van Arbeid door ons wordt verwelkomd. Zij is welkom

Margaret Bondfield, een arbeids-leider van beproefde onden1' ding en groote kennis, wier persoonlijkheid in vele menschel'!

verhoudingen getoond heeft een groote mate van beminnelijk!^

en waardigheid te bezitten. Hoe het Ministerie van Arbeid werken is moeilijk te zeggen, maar in twee richtingen zal opbouwende kracht van Miss Bondfield zich zeker uiten, in

laatste jaren zijn de besturen van de vakvereenigingen sterk :

banden gelegd. Miss Bondfield, die met het werk van vakvei'

nigingen zeer vertrouwd is en voor de ontwikkeling er van V veel gevoeld, zal ongetwijfeld de banden verwijderen en

ontwikkeling bespoedigen. De voor hongerloon werkende v'f'

wen zullen beschermd worden. .En in Genève, bij het inte'

■fi nnni 1 n-KairlcVmrpnii vnt Hp Fncrplsrhp nfvnardip'inp' heri'^

uwhcicii ai u^iuouui vuu, • f5 , ' o o i

bij personen die gelooven aan opbouwende internationale $ voor een voortschrijdende verhooging van den levensstand*1'1 De algemeene 8 urendag zal nu in Engeland komen.