is toegevoegd aan je favorieten.

Maandblad van de Nederlandsche Vereeniging van Staatsburgeressen, jrg 13, 1929-1930, no 11, 15-11-1929

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I

i'^fdbureau Den Haag, Jacob Hopstraat 12.

Jaarg. No. 11

Voor aangeteekende zendingen: Bijkantoor Willem de Zwijgerlaafi

MAANDBLAD

15 Nov. 1929

Van de Nederlandsche Vereeniging van Staatsburgeressen

(vroeger Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht). öoel der vereeniging: Wettelijke, maatschappelijke en economische gelijkstelling van man en vrouw.

Leden van Amsterdam let op de Advertentie*

|h0UD :

Med. H.B. — Rede Pres. Herdenkingsavond Dr.

Aletta Jacobs. — Verslag Nat. Com. Intern. Bel., R. Manus.

In Memoriam F. de Kadt. — Finland's nieuwe huwelijkswet, H. v. B.—H. — Woningopzichteressen, C. v. d. P. — Voetbal, C. S. G. — Rectificatie. — Uit de Handelingen. — Kort verslag H.B. Verg. — Buitenland. — Uit de Afd. — Ingezonden.

ftn

MEDEDEELING HOOFDBESTUUR.

°°r gebrek aan plaatsruimte moesten de notulen van de

Verg. en veel andere copie blijven liggen tot het December-

ttier.

HERDENKINGSAVOND Dr. ALETTA JACOBS. Rede van de Presidente.

Vrienden,

e ontroerende tonen der muziek vertolkten, meer dan men-

'Jke woorden vermogen, de aandoening die ons allen be

h

6rscht

in dit treffend oogenblik, nu wij te zamen gekomen

°ni haar te herdenken

s*er was

die zoo lang en schitterend onze

Dr. Aletta Jacobs.

e kranige geest ongebroken, de trouwe toewijding onverzwakt,

Scherpe belangstelling onverflauwd — zoo ging zij plotseling

goed van ons heen en liet ons verslagen en verweesd achter. ^ 'emand die haar verscheiden zoo heftig heeft kunnen °k'ken dan ons —■ haar medewerksters aan de Vereeniging . Staatsburgeressen, van wie zij immers nog steeds het be-

<IC|,

e en geëerde middelnunt was: en het is daarom, dat wii het

°elden als een behoefte des harten nm niet II «amen pentere

^ te wijden aan de nagedachtenis van de nnhele nersnnnliik-

C|H . " . ^ •>

1 w'er heengaan in onze Beweging zulk een ontzettende achterlaat.

°ch past bij een herdenking als deze niet alleen de weemoed.

K rl

Q6 trots. OOk" Hf4 VTPIIOTIp nnV Hp hpu/nnHorinn* \Uannoor \xri i

nr _ ' .. , / , ,, .

^ ud^ddn, zuuais zij aie zen Descnreven neen in

■ r onvolprezen herinneringen -— op zich zelf een stukje

4 «andsche cultuurgeschiedenis van den eersten rang— dan i men niet, waaraan van die gevoelens het eerst uiting te

u kent haar gedenkschrift allen. Toch mag ook hier ^ïog Iri Uwe'herinnering worden teruggeroepen hoe zij in 1854 —

^ 3/

A,. ^ClCUCll cllb aUIllöLC A111U UIL CC11 11CC1 CCUVUUUlg

i ^rsrro-7m e 1 orrri .1,. „ ok a

1 in oapijcincci gcuuicii en 111 1 o/y uus jdcir uuu

s> ondanks bergen moeilijkheden in Groningen tot medecinae

L Ur gepromoveerd! In 1879, — het jaar dat de vroede vaderen

11 0n7o i x

ra ivcöiucuuc ci pas in siaaguen ucn icgcnsiciiiu legen een

LïJC* H.B.b. voor goed te overwinnen !

JL klinkt in die herinneringen haast alles als een sprookje, —

a*te voornemen van het jonge ding (immers zij schrijft : ^ijn 6de jaar af stond bij mij vast, dat ik dokter wilde

worden") om het onbereikbare, den toegang tot de Universiteit, toch te bereiken, — de persoonlijke correspondentie van de 16-jarige met den grooten en goeden Thorbecke, die dien toegang ontsluiten kon, en wilde. En hoe leven voor ons de brave, wijze vader, de lieve, angstige moeder, hoe begrijpen wij de onbewustheid nog van de jonge studente, dat zij mee ging strijden in den vvereidstrijd voor de ontvoogding der vrouw — immers zegt zij „van wat er verder in de wereld omging wisten wij alleen door Het Nieuws van den Dag, met drie andere families gelezen." En dan die spannende episode — Thorbecke ernstig ziek, zijn toestemming volstrekt noodzakelijk om te megen door studeeren, want wat te doen als zijn opvolger niet welgezind bleek! Snel nog tentamens gedaan, de toestemming gevraagd en door den edelen man op 30 Mei 1872, juist 5 dagen voor zijn dood — een van zijn laatste stukken — onderteekend.

Dan volgt den 7den October 1872 al het eerste academisch examen „non sine laude" afgelegd, — en een stroom van geiuk"Onschen bewijst .de jonge, moedige en heldere geest hoe zij voor velen in den lande al een voorbeeld is.

En onder die gelukweqschen een van een heel onbekende C. V. Gerritsen, van wie niemand iets wist dan dat 't een lastige jonge man was, die 't met .zijn ouders slecht kon vinden. „Die antwoordde ik maar niet" zei de vader. En ik doe het toch, dacht Aletta. De eerste schuchtere tonen van het schoone lied, dat door haar latere leven zou gaan klinken.

Bood ik geen weerstand aan de verzoeking — ik zou veel, ik

zou alles uit de herinneringen voor U willen ophalen maar

Ge weet het immers allen, Ge weet hoe ze, zich bewust geworden wat haar leven, wat haar strijd beteekende, niet van rusten heeft willen weten vóór de vrouw evenwaardig staatsburgeres was, vóór het gewenschte moederschap de eereplaats kreeg die het toekwam. Het is vooral wat zij ged3an heeft om de onschadelijke en doeltreffende middelen, die de nieuwe wetenschap gebracht had, aan de overwerkte en afgetobde moeder van het overgroote gezin te brengen, dat zij den meesten smaad, de meeste beproevingen heeft moeten ondervinden. Maar het is haar onvergankelijke eer, dat zij met de haar eigen naïeve, rustige moed is blijven volhouden, tot ook hier licht kwam in de duisternis. Tot zij als geëerde gast de Congressen over Bevolkingspolitiek en geboorteregeling kon gaan bijwonen in Zwitserland en Amerika, het land waar men eertijds achter slot en grendel gezet werd, als men deze woorden wilde uitspreken, en waar nu een steeds grooter aantal hoogwaardigheidsbekleeders zich bij de beweging aansloten. Congressen, waar zij met trots op het laag geboortecijfer, het lage sterftecijfer en de staag aangroeiende bevolking van haar Nederland kon wijzen. Ja, de laatste reis, waarvoor zij plannen zou maken, was naar een dergelijk Congres in Londen, waar nieuwe en oude vrienden elkaar zouden ontmoeten en plannen maken voor de toekomst.