is toegevoegd aan uw favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 34, 1939, no 1233, 03-05-1939

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BINNENHOF

Orde of chaos

Meermalen hebben wij in dit rubriekje geschreven over de chaos, die er in ons land bestaat bij het personenvervoer.

De grote verkeersmogelijkheid was enkele tientallen jaren terug de spoorwagen. Met het populair worden van de motor heeft de spoorwagen veel van zijn personenverkeer ingeboet. Veel is gedaan om het verloren terrein terug te winnen; we kunnen echter gerust constateren, dat de toestand van vroeger nooit terugkomt. Het publiek, en de overheid in 't bijzonder, heeït zich dus te bezinnen op deze nieuwe toestand, die allerlei buitensporigheden met zich mee kan brengen. Ik herinner maar aan de „wilde bussen", waarover nog maar kort geleden zoveel te doen is geweest.

In de afgelopen week heeft de ingewikkelde zaak van het personenvervoer de Tweede Kamer weer eens bezig gehouden. De zaak, waar het om gaat, is, dat het vervoer per autobus of in een gewone auto met vergoeding van de onkosten, zal worden vastgekoppeld aan vergunningen.

Door sommige leden der Kamer is geprotesteerd tegen dit vergunningsstelsel; zij betoogden, dat het gehele systeem tenslotte inhoudt: bescherming der spoorwegen tegen de autobussen.

Onze partijgenoot Braambeek heeft op rake wijze uiteengezet, waar men zal belanden zonder vergunningsstelsel. Wanneer wij geen vergunningsstelsel zouden invoeren, zou men kiezen voor bedrijfsvrijheid en ongebreidelde concurrentie, zei Van Braambeek; geen enkele ondernemer zou een behoorlijke exploitatie verkrijgen. Als voorbeeld wees onze pg. op de verbinding Amsterdam—Den Haag. Er loopt hier een spoorlijn; er naast een tramweg. Op zekere dag opende een wilde-bus-ondernemer daar een dienst Amsterdam— Den Haag. Deze dienst wierp behoorlijke baten af, vandaar dat anderen ook hun geluk hier beproefden en no. 1 beconcurreerden. Het gevolg is momenteel: vele wilde-busdiensten en weinig verdienste meer voor de ondernemers, want steeds worden de prijzen verlaagd om toch maar het publiek te trekken. Het uiteindelijk gevolg van deze ongebreidelde concurrentie is, dat het bedrijf wel draaiende wordt gehouden, maar dat er geen geld meer is, om de vaste lasten in de vorm van rente-uitkering van het kapitaal, dat in de ondernemingen zit, op te brengen. Het kapitaal is belegd, zonder dat er vruchten van worden geplukt en dat leidt tot waardeloos maken, tot vernietigen van kapitaal, wat in het economisch leven een grote schade betekent.

Bovendien heeft Braambeek gewezen op de verschillende positie van bus en spoor, naar aanleiding van het feit, dat

veel leden de regering verwijten, de spoor speciaal te beschermen.

Een bus kan, vooral wanneer het een wilde bus is, aan geen concessie gebonden, overal waar zij wil, het vervoer ter hand nemen. Zij kan daarbij de drukste tijden en de drukste trajecten uitzoeken. De spoorwegen daarentegen zijn gebonden aan de exploitatie van een geheel net, waarbij goede lijnen het verlies van slechte moeten opheffen.

Geen wonder dus, dat door deze nieuwe wet, waarbij de busondernemingen aan een bepaald vergunningsstelsel zijn gebonden, de positie der spoorwegen steviger wordt.

Zeer zeker krijgt de overheid door deze nieuwe wet een vrij grote bevoegdheid, omdat uit haar handen moet komen de verlening van de concessie's en daaromtrent geen bepaalde voorschriften zijn.

Volkomen juist is het, wat Braambeek aan het begin van zijn zakelijke rede zei:

„Dit wetsontwerp heeft alleen de strekking om de weg, het pad tot de ordening in het verkeer, te effenen."

We moeten dit wetsontwerp dus zien als een begin-maatregel om tot de zo hoog nodige ordening te komen.

We kunnen echter toch dit povere begin met vreugde begroeten, omdat alles, wat in de richting van maatschappelijke ordening gaat, onze hartelijke instemming heeft. H. W.

Onze propagandiste

Gees de Jong, onze propagandiste, gaat ons verlaten.

Na het beëindigen van haar proefjaar, dat zij als propagandiste voor „De Proletarische Vrouw" doorbracht, zal zij weder haar plaats bij het openbaar onderwijs in Amsterdam innemen.

Het spijt ons zeer, dat het niet mogelijk is haar voor ons werk te behouden. Waar echter het vele reizen, dat deze functie natuurlijk met zich medebrengt, voor haar gezondheid op den duur ondienstig bleek, mocht niemand onzer langer bij haar aandringen om zich nog eens te bedenken.

Toch betreuren wij haar besluit zeer, om haar zelf — aan onze samenwerking ontbrak niets — en om het werk. Vanzelfsprekend is een werkkring als die van propagandiste er een, waar men zich langzamerhand moet inwerken. Men moet de clubs leren kennen in hun verscheidenheid en in hun eenheid; men moet de onderscheidene moeilijkheden leren begrijpen vóór men het gehele werkterrein kan overzien. Dan eerst raakt men er volkomen thuis en is er de mogelijkheid om vruchtdragende propaganda te voeren.

Gees de Jong, hoezeer zij zich reeds

heeft beijverd om zover te komen, heeft voor dit alles geen tijd gehad. Onze hoop, dat zij gewend zou raken aan het tussen-de-wielen zitten, is — jammer genoeg — niet verwezenlijkt.

Zo zal Gees de Jong ons tegen het einde van de zomer weer vaarwel zeggen. Wij hopen, dat het haar in haar nieuwe functie — eigenlijk haar vroegere werkkring — goed zal gaan.

De Nationale Reclasseringsdag op 6 Mei a.s.

Men schrijft ons:

Vroeger bemoeide de gemiddelde mens zich niet met reclassering. De laatste jaren is hier echter verandering in gekomen en ook in onze kring is de belangstelling voor de reclasseringsarbeid groeiende. Echter — nog maar al te veel denkt men, dat de reclassering de mensen, die een misstap beginnen, na het ondergaan van hun straf aan „een baantje" helpt. Reclassering is echter meer. Vooral de groeiende jeugdcriminaliteit, gevolg van de crisis, heeft de reclasseringsarbeid een groter perspectief gegeven. Vooi een belangrijk deel richten de Reclasseringsinstellingen zich dan ook tegenwoordig op de morele verheffing van de gestrande jeugd. Nog maar enkele weken geleden heeft b.v. het Genootschap voor Zedelijke Verbetering van Gevangenen (de oudste reclasseringsinstelling in ons land) een bedrag van ƒ 90.000 uitgetrokken om in het Gooi een strafwerkkamp voor jeugdige delinquenten in te richten. Daarnaast kent ons land de Observatiehuizen en andere inrichtingen om de vastgelopen jonge mensen te helpen.

Doch dit werk kost geld, ondanks dat het overgrote deel van deze arbeid belangeloos wordt verricht. En om deze ontzaglijke onkostenpost nu te dekken, houden de twee en twintig voornaamste reclasseringsinstellingen jaarlijk in Mei hun Nationale Reclasseringsdag, de grote landelijke inzameling voor de instellingen van alle gezindten. Dit jaar vindt deze inzameling plaats op Zaterdag 6 Mei a.s. En wij vragen de lezeressen van dit blad op die dag enkele uren zich op te offeren voor hun mislukten medemens. Laten zij zich aanmelden als collectante bij het Comité van Uitvoering in hun woonplaats, of als het adres hiervan hun onbekend is bij het Centraal Bureau van de Nationale Reclasseringsdag, Marnixstraat 404, Amsterdam-Centrum.

Wij vertrouwen, dat de sociaal-democratische vrouwen hun aandeel zullen leveren aan het welslagen van de Nationale Reclasseringsdag.