Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

111181 \BI

Brieven van vrouwen Beste Ans, Ik zou graag een boom met je opzetten over Kerstmisviering en Sinterklaasviering, maar ik ben veel te vol over dien minister Romme. Die heeft er slag van om zich impopulair te maken! Eerst prikkelde hij de werklozen met het kwartje, dat ze moesten sparen om een extra-kwartje te krijgen en nu jaagt hij de vrouwen te hoop met zijn wetsontwerp, waarin loonarbeid van de getrouwde vrouw eenvoudig verboden wordt. De vrouw in het gezin, is zijn leuze, en oppervlakkig bekeken is dat nog niet zo gek. Jij en ik bijvoorbeeld zouden niet graag uit ons gezin weg willen. Wij vinden er een bevrediging in om te zorgen, dat alles in huis zo goed mogelijk loopt en dat de man en de kinderen krijgen, waar ze recht op hebben. Doch zoiets moet je niet door een wet worden opgelegd, want dan betekent het, dat de vrouw weer teruggevoerd wordt naar de positie van afhankelijkheid en onzelfstandigheid, waaronder ze eeuwen heeft geleden. Wij waren het eigenlijk allemaal zo’n beetje vanzelfsprekend gaan beschouwen, dat ook een vrouw het recht had over zich zelf te beschikken, net als de man. Alles in het redelijke natuurlijk, want ik moet niets hebben van vrouwen, die verantwoordelijk werk doen inde maatschappij, maar haar huishouding laten verkommeren. Maar zoiets is in het geheel niet nodig, inde eerste plaats, omdat de huishouding van tegenwoordig er, met al die technische hulpmiddelen, heel wat anders uitziet dan vroeger, inde tweede plaats, omdat er voor de materiële verzorging van het gezin voldoende hulp is te verkrijgen. Maar die kerkelijke heren, die net als de nationaal-socialisten in Duitsland, de vrouw met alle geweld naar het gezin terug willen drijven, denken niet inde eerste plaats aan de vaat en aan de kapotte sokken, maar aan de morele betekenis vaneen goede moeder als middelpunt van het gezin. Zij denken aan de vrouw als opvoedster, als raadgeefster, als het geestelijk cement, dat de onderscheiden delen van het gezin bindt tot een hecht geheel. Dat zij zich op de Christelijke moraal beroepen in dit verband, versta ik niet heel goed, want ik kan niet inzien, wat er voor onchristelijks in zou zijn, wanneer ik een betrekking had, die mij in staat stelde voldoende hulp voor mijn gezin te betalen, en die mij waarschijnlijk beter in staat zou stellen het geestelijk middelpunt van mijn troepje te zijn dan het voortdurend bezig zijn met al die kleine, miezerige huishoudzorgjes. De kant van het Christendom, die hier naar

voren komt, is de oud-testamentische, die de vrouw beschouwt als ondergeschikt aan den man, als de dienares van het gezin, dat de man gesticht heeft. Ik denk er niet aan, om in mijn verontwaardiging over de reactionnaire poging van minister Romme al de argumenten, die de vrouwen ineen jarenlange strijd voor gelijkstelling met den man hebben aangevoerd, hier uitte stallen. Voor ons spreekt het vanzelf, dat vrouwen dezelfde rechten hebben als mannen, recht op arbeid daarbij inbegrepen, en ook als er misbruik van dat recht wordt gemaakt, zullen wij het niet verloochenen. Misbruik van dat recht wordt gemaakt door alle particulieren en instellingen, die de arbeid van de vrouw lager betalen dan de arbeid van den man, zodat de werkende vrouw door het ondernemersdom gebruikt wordt als een middel om de sociale positie van de mannelijke arbeiders te verslechten. Ik begrijp, dat er op het ogenblik heel wat mannen zijn, die fel gekant zijn tegen arbeid door getrouwde vrouwen. Vooral als men werkloos is, is het een hard gelag, dat naar de ene kant soms een dubbel inkomen gaat, terwijl aan de andere kant de steunuitkering alles is, wat er binnenkomt. Het voorkomen van dat feit wil misschien zeggen, dat er veel onrechtvaardigheid voorkomen wordt. Als minister Romme tegen deze onrechtvaardigheid iets had willen doen, b.v. door ondernemers en overheidsinstellingen te verplichten aan vrouwen, die hetzelfde werk verrichten als mannen, ook hetzelfde loon uitte betalen, zou ik er iets voor voelen. Dat zou de uitbuiting van de loonarbeidster sterk belemmeren en in ieder geval de moraal meer bevorderen, dan de onregelmatige verhoudingen, die er nu zullen ontstaan als vrouwen aan een niet door de wet gesanctionneerde samenwoning de voorkeur geven boven een huwelijk, dat haar haar betrekking en het daaraan verbonden loon doet verliezen. Toen ze indertijd de gehuwde onderwijzeres uit de school hebben gejaagd, hadden ze het min of meer inde hand om het ontstaan van der gelijke samenwoningen (concubinaat heet dat in salontaal) te beletten door middel van het befaamde bewijs van „goed zedelijk gedrag”, maar een verbod van loonarbeid voor de gehuwde vrouw op zo grote schaal, zou eenvoudig een premie zijn op wat men inde kringen van minister Romme „onzedelijkheid” noemt en in de onze hoogstens „onmaatschappelijkheid”. Jë ziet, kind, waar het hart vol van is, daar loopt de vulpen van over. Maar nu schei ik er toch heus uit. Beste groeten en een prettige Kerstmis! JE FIE

havermout kan men prachtige coteletten bakken, of lappen, net zo men wil. Als men ongekookte havermout gebruikt, moet ze zeer lang weken. Het mengsel moet zo dik zijn, dat het niet van de lepel afloopt. Een beetje bloem en een ei zijn aan te bevelen, omdat het mengsel dan niet zo gemakkelijk aan de pan blijft zitten. Om smaak aan de coteletten of de lappen te geven, kan men peterselie, noot, kruidnagelen, enz. gebruiken. Soja en poviet geven niet alleen een pittige smaak, maar maken ook de kleur donkerder. Wie van uien houdt, kan er ook wat fijngesnipperde ui door verwerken. Wanneer men deze imitatie-coteletten in wat margarine bakt, zal de smaak een aangename verrassing zijn, terwijl men meteen een bruine jus heeft. Het is een klein kunstje om inde pan het dikke mengsel de vorm vaneen cotelet (carbonade) te geven.

Kunstjes met havermout De vrouw, die inde keuken de scepter zwaait en haar taak met liefde en toewijding vervult, vindt altijd iets nieuws uit. Op geen gebied kunnen verbeeldingskracht en handigheid zulke gelukkige resultaten opleveren als op dat van het koken. Toveren is misschien een groot woord voor hetgeen de bekwame huismoeder tot verrassing van de huisgenoten te voorschijn kan brengen en daarom spreek ik ditmaal van „kunstjes”, hoewel er niets kunstigs aan is en het enkel maar een „weet” is. Van havermout kan men pap koken. Deze wetenschap is gemeengoed. Er zijn zelfs mannen, die dat wel weten. Maar lang niet iedereen weet, dat je met het koken van pap nog lang niet uitgepraat bent, wat havermout betreft. Inde eerste plaats kan men havermout uitstekend gebruiken om tijdens het koken tussen sommige groenten te strooien. Savoye kool en knolrapen worden dikwijls gekookt met een handjevol rijst, waardoor het vocht wordt opgenomen en tevens de groente enigszins gebonden. Havermout verricht deze taak met evenveel plezier. Men moet er alleen op rekenen, iets meer zout te gebruiken. Ook in andijvie kan men wat havermout strooien. Voor kinderen verzacht het de bittere smaak. En in boeren-

kool en hutspot doe je met havermout wonderen! Dat zijn allemaal zo van die dingen, die op het oog een beetje gek lijken. Maar inde practijk heeft men er veel plezier van en de voedzaamheid van het gerecht wordt er door verhoogd. Wist u, dat men van havermout ook heerlijke koekjes kan bakken, op de manier van drie-inde-pan? Men kan het op twee manieren doen. Inde eerste plaats vaneen restje havermoutpap, dat met een beetje bloem op dikte wordt gebracht en dan op de gewone manier gebakken. Wie inde gelegenheid is, om er een ei aan te spenderen, werkt de dooier er doorheen en daarna het stijfgeslagen eiwit. De laatste bewerking moet heel voorzichtig gebeuren, dus niet roeren of kloppen, anders gaat dein het eiwit verzamelde lucht verloren. In plaats van koekjes, kan men er ook een taart van bakken. Het verdient aanbeveling, om er dan ook wat bakpoeder door te doen. Als men geen restjes pap heeft, kan men ook ongekookte havermout gebruiken, die een ruime tijd van tevoren te weken wordt gezet. Daarna eveneens met bloem op dikte brengen. Er kunnen desgewenst verschillende smaakjes worden toegevoegd: kaneel, een snippertje gemalen kruidnagelen, vanille, citroen, enz. Nu heb ik nog een speciaal kunstje voor hen, die aan een plantaardig menu de voorkeur geven. Van

Arme uitvinders! Het lot van vele uitvinders is geweest, dat de vruchten van hun arbeid door anderen geplukt werden. Bijna alle uitvinders zijn arm gestorven. De uitvinder van de sprekende film heeft het lot van de honderden uitvinders vóór hem, die zich het profijt van hun arbeid zagen ontgaan, gedeeld. Er is in Amerika een proces gevoerd om de rechten van de sprekende film, maar de eigenlijk rechthebbende stond daar geheel buiten. Het waren de filmmagnaten, die er om boksten, wie de profijten van deze uitvinding in de zak zou steken. Maar ineen aanvechting van fatsoen heeft de rechter voor het nageslacht vastgesteld, dat H. Grindell Mathews de eerste bruikbare geluidsfilm heeft gemaakt, maar dat zijn patenten verlopen waren ineen tijd, toen er voor de sprekende film nog geen belangstelling bestond. Zestien jaren is het reeds geleden, dat Grindell Mathews zijn uitvinding deed. Toen Ernst Shackleton, de bekende Poolonderzoeker zich inscheepte voor zijn tocht naar de Zuidpool, maakte Grindell Mathews van Shackleton en zijn expeditie een sprekende film. Dat was dus in 1921. Destijds erkende geen enkel mens de grote toekomst van de geluidsfilm. Zonder ook maar enig opzien te baren ging de eerste sprekende film aan de oren en de ogen van het publiek voorbij en de arme uitvinder werd vergeten. Een paar jaren vocht hij voor de erkenning en de verdere uitwerking van zijn uitvinding, maarde filmmagnaten zagen er toen geen winstmogelijkheid in. Teleurgesteld liet de uitvinder zijn patenten verlopen. Thans vochten diezelfde filmmagnaten verbitterd om het eigendom van het patent der sprekende film, dat op een waarde van niet minder dan 90 millioen pond sterling geschat wordt.

Sluiten