Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op zoek naar den knaap Vrede

Edele heeren en schoone vrouwen, kwam hier voorbij een blonde knaap? Tot ik mijn arme’ om zijn leest kan vouwen vindt mijn hart geen rust en mijn oog geen slaap Ik schrijd en ik schrijd over heuvels, langs daler, door zandige vlakten en wild foreest om den lieflijken knaap te achterhalen wiens adem mijn kranke hart geneest. Zijn stem is zacht als de zang der baren, zijn lach als Je lach van de dageraad, de geur die stroomt uit zijn blonde haren alle geuren der lente te boven gaat. Ik schrijd en ik schrijd, mijn voeten bloeden mijn adem hijgt, maar ik merk het nauw, tot ik kom aan wijde glanzende vloeden of waar bergen rijzen in ’t koep’lend blauw. Dan zit ik en ween, want het spoor is verloren en ik moet terug en ik weet niet waar ik den knaap met den lach van morgengloren zal zoeken en ’t lente geurig haar. Maar ik ga, en aan zingende mensen weder vraag ik „kwam hier niet een knaap voorbij? Vrede is zijn naam en zijn oog is teeder als lente en als vogelzangen blij”.

Zn sommigen schudden het hoofd en spreken gedempt: „Wij hebben hem niet gezien; wij droomen van hem uit die droomen breken liederen uit droomt u ook misschien?” En adderen zien mij vreemd aan en wijzen omhoog: „Daar woont de knaap die ge meent” en ze zingen weer, maar een and’re wijze dan waar mijn verlangend hart naar weent. Want ik weet dat hij leeft op deze aarde en geen droom is; ik droeg hem in deze schoot, ik was ’t die hem droeg, ik was ’t iie hem baarde, ik was ’t die hem Baarde, ik kweekte hem groot. Maar hij ontvlood om hem weer te vinden zoek ik de wereld, de wereld door, want hij is mijn eige’ en mijn meest beminde en mijn hart vond geen rust, sinds het hem verloor.... Ldele heeren en schoone vrouwen kwam hier niet voorbij mijn blonde kind? Zijn gelaat is een bloem om t aanschouwen en zijn adem geurende lentewind. HENK ROLAND HOLST

En dit zijnde prijzen... met de namen der schenkers le prijs: EEN STOFZUIGER. (N.V. Rudolf Blik, Den Haag). 2e prijs; EEN GASGEYSER. (N.V, De Ned. Gasmeterfabriek v.h. George Wilson, Den Haag). 3e prijs: EEN ELECTRISCH UURWERK. (Ned. Uurwerkfabrieken „Nufa” N.V., Amsterdam). Voorts talrijke fraaie en nuttige prijzen zoals: een grote R.S. verwarmingsdeken ( N.V. Vander Heem, Den Haag) electrische melkkoker (Techn. Bureau P. J. Buis, Den Haag); bureaukastje (N.V. Gispen, Culemborg); fietslamp en „Gazelle”-zadel (N.V. Gazelle Rijwielfabriek, Dieren); drie geëmailleerde fluitketels en drie melkkokers (N.V. Vulcaansoord. Terborg); twee tinnen vazen (N.V. v.h. J. N. Daalderop en Zn te Tiel) ’, étui met 6 taartvorkjes, étui met 6 theelepeltjes, taartschep en couvert (Sola-fabriek, Zeist); knijpkat, presenteerblad, bakelieten sigarenkoker en sigarettenkoker (Ned. Seintoestellenfabriek N.V., Hilversum); 3 zadels (Leppers Fabrieken N.V., Dieren); twaalf boeken (N.V. „De Arbeiderspers” te Amsterdam) ; drie rijwielbellen en drie Haha-rijwielsloten (Veen. IJzerindustrie v.h. G. H. van Leeuwen, Veenendaal); verchroomde tapkraan (Gebr. Zeegers, te Wageningen); enz. EXTRA-PRIJS: EEN PHILISHAVE, STAALBAARD IVOOR (N.V. Philips, Eindhoven).

(dK. Jr.) „Ga maar naar Nieuwenhuis”! Dat is een bekend gezegde van onze Zaanse bondsmakkers. Dat wil dus zeggen, dat onze vriend Nieuwenhuis in het stadje, dat zelfs Czaar Peter de Grote in 1697 al wist te vinden, decentrale figuur is. Als wij dan vragen hoe het komt dat ze juist naar hem toekomen, dan vertelt hij dat dit zo inde jaren is gegroeid! „In 1918 ben ik lid van de Bond geworden, maar vóórdien was ik reeds lid van de typografenbond geweest. Het daaropvolgende jaar, dus in 1919. werd ik bestuurder en sinds die tijd zit ik in het bestuur, waarvan al 27 jaar als penningmeester. En dat mijn kameraden uit de Bond altijd naar mij toe komen met hun vragen, klachten of moeilijkheden, dat komt vooral door die werklozentijd van vóór de oorlog. We hebben tijden gehad, dat er per dag 100 stempelaars bij ons over de vloer kwamen. Dat verzorgde moeder de vrouw allemaal. Ik werkte overdag, zodat moeder Nieuwenhuis ook van alle zaken op de hoogte moest zijn. En nu weten vandaag-de-dag onze mensen nog, dat als ik niet thuis ben, moeder er altijd nog is, die ook van alle geld- en bondszaken op de hoogte is”. Zo vertelt ons de kalme, maar robuuste Jaap Nieuwenhuis van zijn werk voor de Bond. Zonder veel opschik en zonder er op aan te dringen om nu eens extra „in het zonnetje” te staan. Daarom gaat zijn verhaal al gauw over op zijn kameraden, de werkers van de afdeling Zaandam. Met weemoed denkt hij aan de oud-voorzitter van de afdeling, Jacob Gorls, die op 12 Maart 1945, dus in het gezicht van de haven, is gefusilleerd en waarmede hij het zo goed kon vinden Maar als goed penningmeester liggen hem de centen de olie voor de motor van onze organisatie na aan zijn hart. En hij vertelt ons dan, hoe in Zaandam de contributie wordt opgehaald. Zaandam heeft hij in 15 wijken verdeeld en 15 leden halen ieder in hun eigen wijk het geld op. Vrijdagsavonds komen deze inners, die tegelijkertijd de beste werkers voor de Bond zijn, het geld afdragen en dan is de kamer vol. Het is dan „ome Jaap” voor en na en moeder Nieuwenhuis zorgt ervoor, dat de kelen gesmeerd blijven. De paar centen, welke zij voor dit werk krijgen, gaan ineen pot en van dit gespaarde geld gaat de gehele ploeg met vrouwen er natuurlijk bij, één keer per jaar een autobustocht maken, hetgeen reeds drie maal is gebeurd.

„Het geld bomt prima binnen en nooit geen last”, voegt de 65-jarige electriciën er aan toe. „En uit die groep werkers is weer een propaganda-commissie geboren, zodat we wat betreft het noodzakelijke en zeer nuttige bondswerk zeer tevreden zijn. En bijna allemaal jonge kerels”. „Nog andere bezigheden?” luidt onze vraag. „Practisch niet”, is zijn antwoord, „want je kunt per slot van rekening maar één ding tegelijk en goed doen. Maar als Fries van geboorte ben ik natuurlijk altijd een liefhebber van schaatsen geweest en daarom zit ik al 18 jaar, waarvan 8 jaar als voorzitter, in het bestuur van de Ijsclub. En dan ben ik al sinds 25 jaar bestuurder van de speeltuinver. „Het Zuiden” Natuurlijk ook lid van de Partij van de Arbeid, maar voor dit werk heb ik nooit tijd gehad”. Bij zijn huldiging van het 25-jarige penningmeesterschap kreeg hij van zijn vrienden enkele prachtige cadeaux, terwijl de Vrijdagavondclub, de werkers dus, moeder

Nieuwenhuis een tafelkleed gaf. Karakteriseert deze geste niet duidelijk welke plaats Jaap Nieuwenhuls en zijn vrouw inde Zaanse metaalbewerkersbeweging Innemen? Zo’n echtpaar moet toch eens „in het zonnetje” worden gezet!

i Dit is de nieuwe vlag, die onze Rotterdamse leden het bestuur hebben aan- \ j geboden bij het 45-jarig bestaan van de afdeling. Het bestuur heeft ter gelegen- ! 1 heid van dit jubileum drie feestavonden inde Schouwburg gehouden, waar het i I Ned. Volkstoneel het bekende en prachtige toneelstuk „Schakels” van Herman i j Heijermans heeft opgevoerd. Het waren drie fijne avonden voor onze bondsmakkers. :

5

Sluiten