is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 46, 1947, no 9, 22-11-1947

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het is integendeel treffend suggestief. De aanvaller aan te duiden als „het gemaskerd beest” is hier zeker gerechtvaardigd (heeft iemand in de pantsertroepen iets anders kunnen zien dan gruwelijke beesten?), en ook die pijnbank heeft hier haar geldigheid. De pathetische beeldentaal van Diels kan aangrijpend zijn; ik denk bijv. aan het executie-vers op blz. 15, of aan het gedicht over het „Wetering'piantsoen”. Maar wat te zeggen, als iemand op een regenachtig plein over het leven staat te bespiegelen, en plotseling het volgende meedeelt: „Van Babel, Thebe en Asjoer dolen/de poorten voort. De roofdierprooien uit de holen / kruipen aan boord. De gele schaduwen der rampen / staan om den mast. Vlaggen en zegepralen klampen / de wrakken vast.” Dat is met uw welnemen reine kolder. Diels verstrikt zich bij tijden volkomen in zijn pathos, en wordt dan radicaal onleesbaar.

En de manlijkheid? Zij dient zeker met gejuich begroet te worden, want wij hebben er in onze poezie een pijnlijk gebrek aan. Maar toch vrees ik, dat Diels te manlijk is. De verbeten beheersing, waarvan verschillende van deze verzen getuigen (ook de hier overgenomen) kan ik waarderen als een poëtische kwaliteit. Maar zou de auteur mij niet dieper getroffen hebben, als ik onder die beheersing meer zacht-

heid, menselijke warmte en een fijnere gevoeligheid had vermoed? Zou het niet juist het ontbreken daarvan zijn, waardoor ik bij elke bewondering „Het doornen Zeel” ook weer zo gemakkelijk vergeten kon? Ik misken niet het element van deernis-metde-geslagenen in deze poëzie. Maar zelfs die deernis heeft iets grimmigs. Men zou haast zeggen dat het de auteur een wrede voldoening geeft, zijn pessimistische levensbeschouwing weer eens opnieuw bevestigd te zien.

Het is een harde, in zekere zin grootse, maar ontmenselijkte en ook ontgoddelijkte wereld die hij schept. Het Is typerend, dat er op de aarde van Diels eigenlijk nergens wat groeit; het zijn alles kale rotsen en dorre vlakten. Voor zijn noden ziet hij geen andere uitkomst dan „het hard gebed van automatische pistolen”, en Christus, die hij wèl en zelfs bij herhaling noemt, is voor hem óók niet meer dan een stumper, die er* niet tegenop gekund heeft. Men mist bij deze auteur het vertrouwen in de natuurlijke groeimogelijkheden, de aardse vruchtbaarheid, en evenzeer het vertrouwen in enigerlei „zachte krachten”. De vrees is dunkt mij gerechtvaardigd, dat op een dergelijke eenzijdig-manlijke aarde wel te vechten, te toornen en te filosoferen, maar uiteindelijk niet te leven of samen-te-leven, en evenmin te dichten valt. M. H. VAN DER ZEYDE.

Uncle Sam komt over de brug

Het Amerikaanse volk heeft niet alleen heel wat van zijn zonen geofferd op de slachtveiden in Noord-Afrika, Europa en Oost-Azië, het heeft in nog veel groter getale enorm hard gewerkt in de oorlogsjaren en zich gezien de hoge Amerikaanse levenstoestand— ook tal van beperkingen opgelegd, hoge belastingen betaald, veel aan liefdadigheid gedaan en toch nog geld overgehouden, waarvoor niets te koop was. Het gevolg was dat met name toen de O.P.A. (prijsbeheersing) werd afgeschaft de prijzen omhoog gevlogeri zijn en een aantal stakingen nodig was om de lonen te laten volgen. Brede kringen in de U.S.A. hopen nu op prijs- of beiastingverlaging, waardoor zij wat meer aan hun hoge lonen, winsten of gespaarde dollars zullen hebben. De reeds aangekondigde belastingverlaging zal niet doorgaan, als Amerika een groot deel zal moeten betalen van ruim twintig milliard dollar, die blijkens het rapport der zestien Europese staten nodig zijn om hen in 1951 weer op eigen benen te kunnen laten staan. Het lijkt een enorm bedrag en menige Amerikaan zal er wel over pruttelen; aan de andere kant is het ievenspeil van het Amerikaanse volk zo hoog, dat dit enorme bedrag toch altijd nog minder is dan wat het in vier jaar aan alcoholhoudende dranken uitgeeft.

PEINZENDE VROUW, INKT- EN POTLOODTEKENING VAN VINCENT VAN GOGH

Gunstige adviezen

Want hoe vaag het aanvankelijk aanbod van Marshall ook was, het gaat nu werkelijk menens worden met het enorme Amerikaanse steunplan, als alle tekenen niet bedriegen. Alle drie comniissies, die president Truman hiervoor heeft ingesteld, reageren gunstig: De commissib-Krug kwam reeds tot de slotsom, dat het Amerikaanse economische leven deze financiële bloedtransfusie voor Europa kan verdragen, ai zal hierdoor de huidige schaarste aan staal, steenkool, tarwe, stikstof voor kunstmest toenemen; er zullen dus weer dwangmaatregelen tegen verspilling en prijsstijgingen ingevoerd moeten worden. De commissie uit de Economische Raad werkte de noodzakelijke maatregelen voor de binnenlandse economie verder uit. En de commissie-Harriman, die met de leiders van het, economische leven de hoogte van de te geven bedragen moet bepalen, is niet zo veel onder de gevraagde 22 milliard dollar gebleven, dat het restant wel door Canada en Zuid-Amerika kan worden gedragen. Zij heeft het Congres bovendien duidelijk gemaakt dat een deel van de gevraagde bedragen in natura en als gift moeten worden gegeven en dat er geen andere eisen dan die van een economisch verantwoord beheer aan verbonden mogen worden.

Ten slotte deed Truman de gewaagde stap om het Qongres vervroegd bijeen te roepen, n.l. op 17 November, met het dubbele doel een einde te maken aan de voortdurende prijsstijgingen, die sedert het midden van