is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 49, 1951, no 17, 27-01-1951

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leven, het niet hebben kunnen en het niet verdragen, dat verhalen uit de bijbel misbruikt worden voor flauwe en geesteloze aardigheden.

Zelfs wanneer die aardigheden waarlijk geestig zijn die zijn er kunnen wij dat niet hebben.

Wat wij vragen is niet, dat de leiding van de Vara het in dit opzicht met ons eens is, maar dat zij toont, iets van onze geestelijke mentaliteit te beseffen. Dat is toch het minste, dat wij kunnen en mogen vragen. Zo’n verdediging als die van de heer Rengelink, is voor ons alleen maar het bewijs, dat wij voor de Vara volslagen vreemdelingen zijn, die als vreemdelingen worden behandeld.

Dat dit het getuigenis voor het socialisme onder de christenen van Nederland in de weg staat, zo niet onmogelijk maakt, willen wij nog ter zijde laten, omdat het een opportunistisch argument is. Maar dat zo de doorbraak tot een gebeuren zonder wezenlijke inhoud wordt, omdat men zelfs niet probeert er ernst mee te maken, wanneer wij dat vragen, is wel heel teleurstellend. Daarom dienen wij bij deze onze bezwaren in tegen dit beleid van de Vara zowel uit cultureel als uit godsdienstig oogpunt. Wij doen dat waarlijk niet, omdat wij er plezier in hebben. Integendeel.

Dat een conferencier in deze tijd zulke zouteloze en oneerbiedige mopjes debiteert, is erg.

Dat de Vara zonder blikken of blozen deze zouteloze en oneerbiedige mopjes verdedigt, is veel en veel erger. Het is een uiting van een ontstellende geestelijke armoe.

Wil de Vara dan met alle geweld, dat wij in onze christelijke gezinnen de radio af zetten, wanneer zij in de aether is?

J. J. BUSKES Jr

het gebrek aan binding neemt en bedankt, dan neemt niemand het hem kwalijk. Men kan het hoogstens jammer vinden, dat hij er geen enkel commentaar aan verbindt. Daarmee zou hij immers het politieke leven een dienst bewijzen.

Een vraag, die daarbij opduikt, is deze: welke zin heeft het, dat een burgemeester lid is van een politieke partij ? Bij elke burgemeestersinstallatie wordt het gezegd: de burgemeester moet het vertrouwen hebben van de héle bevolking. Een feit is, dat daarmee noodzakelijkerwijs de band met zijn partij zo die band er is van een andere aard wordt dan tevoren. In het algemeen betrachten de partijen voldoende wijsheid om hun burgemeesters ook die vrijheid te laten. Het toebehoren tot een partij van een burgemeester is in de meeste gevallen een kwestie van persoonlijke overtuiging van de man èn een symbool voor de geestelijke situatie in een gemeente. Een wezenlijke politieke functie mè,g het eigenlijk niet hebben. Daarom vraag ik mij wel eens af, of het voor een partij nu wel zoveel waard is, burgemeestersposten te bezetten. Maar nu eenmaal het toebehoren tot een partij een der factoren bij de beslissing over de benoeming is, is het noodzakelijk, dat ook leden van de Partij van de Arbeid niet achtergesteld worden bij leden van een andere partij. Zoals nog steeds gebeurt.

Het bedanken van burgemeester d’Ailly is het verbreken van een symbool. Dat is jammer. Maar het heeft geen enkele politieke betekenis.

Vervolgens: het bedanken van Van der Goes. De oorzaken zijn duidelijk. Van der Goes heeft een fout begaan, die een partijleider niet mag maken. Dat is openhartig

gezegd en de ontslagname door Van der Goes is aanvaard. Omdat het geen kwestie was van principieel politiek verschil en omdat het werk van Van der Goes in menig opzicht waardering ondervindt, heeft de Partijraad van j.l. Zaterdag met algemene stemmen ontkennend geantwoord op de vraag van Van der Goes of hij zijn Kamerzetel ter beschikking zou stellen.

Intussen: hier komt een menselijke zijde naar voren, die wij niet mogen veronachtzamen. Van der Goes was een man, die een sterke roeping voelde voor juist dit leidinggevende werk. Hij zag het als zijn levenswerk. Nu heeft hijzelf, bij dit hele conflict, met opzet weinig gezegd over de diepere motieven, waardoor hij dit werk van fractieleider kon doen. Het siert hem, dat hij daar geen ogenblik sentimenteel over heeft gedaan. Het siert hem ook, dat hij niet wrokkend vanwege miskenning terzijde is gaan staan. Maar wij mogen, al was deze beslissing onvermijdelijk, niet de ogen sluiten voor wat het voor hem in diepere zin betekend heeft.

Ten slotte: het aftreden van Vos als partijbestuurder. Hierbij gaat het om veel wezenlijker dingen, waarvan de diepere drijfkracht eigenlijk nog niet aan het licht gekomen is. Zeker, wat Vos bedoelt is duidelijk. Ik geloof, dat hij daarmee grote instemming in brede lagen van de Partij oogst. Hij zegt: wij moeten, als leiding der Partij, duidelijker afstand nemen van de minister en van de Kamerfractie. Deze colleges hebben verschillende verantwoordelijkheden en de partijleiding moet stuwend werken, ook al zijn de politieke voorwaarden niet direct aanwezig. Hij heeft daar gelijk aan, en, zie ik goed, dan bestrijdt niemand dat. Ook de ministers niet. De spanning komt eerst, wanneer men in een concreet geval ditmaal kwestie Nieuw-Guinea, maar het had ook wat anders kunnen zijn de verhoudingen en de bevoegdheden af moet wegen. Dan worden accentverschillen tot principiële tegenstellingen. Dat ook hier open en desnoods fel over gevochten wordt, is goed. Men zou willen, dat ook in andere partijen dergelijke gevechten

meer bij open doek gevoerd werden.

Het is intussen Vos niet gelukt alle anderen duidelijk te maken, waarom hij bedanken moest. Om de zaak aan het rollen te brengen, zegt hij. Om een noodschot te lossen. Een noodschot, dat hemzelf politiek dood maakt. Alleen op deze wijze, zo meent hij, komt het probleem aan de orde.

Een gewelddadige operatie. Het is ook bij zijn vrienden de grote vraag, of dit heus de weg is. Ik meen van niet. Maar daar zullen karakterverschillen ook wel een rol bij spelen.

Intussen: als Vos zegt, dat het moeilijk is waarlijk gehoor te krijgen, dan is dit een noodkreet, waaraan niemand onverschillig voorbij mag gaan. Ook Buskes heeft in zijn laatste S. en D.-artikel daarop geduid. Ik geloof, dat wij dit gevoel van eenzaamheid, deze onmacht om een gesprekspartner te vinden, samenhangt met het politieke bedrijf (niet in ongunstige zin bedoeld), waarbij het altijd om macht en om beslissingen moet gaan en waarbij de verwarrende werkelijkheid steeds op een bepaalde wijze vereenvoudigd moet worden. Pas wanneer wij het politieke bedrijf, de politieke habitus als zodanig grondig gaan ontleden, zowel naar zijn morele als naar zijn zielkundige kant, komen wij er uit. Zolang dat niet gebeurt, zal het politieke leven altijd bepaalde mensen aantrekken en juist anderen afstoten of vervreemden. De Partijraad is met deze dingen niet klaar gekomen. A.s. Zaterdag vergadert hij wéér. Het is de vraag of een partijraad wel het geschikte centrum is om juist deze vragen te behandelen, laat staan op te lossen.

Toch zal het moeten gebeuren. Want dó,ó,r ligt de impasse.

Als Vos’ noodschot een startsein is om deze kant uit te denken, dan is zij niet tevergeefs geweest. Anders was het alleen maar een spectaculaire politieke zelfmoord, die straks een paragraaf in de geschiedenisboeken der Partij zal innemen. Meer niet. Dat ik juist Bentveld als een centrum zie, waar deze analyse in het gunstigste klimaat kan geschieden, moet men mij maar niet kwalijk nemen. L. H. R.

Dat men bereid is, terwijl het tijd is

Hoewel ieder van u wel bereid is te trachten voor ons weekblad een nieuwe abonné te winnen, stellen velen, te velen, van u het steeds weer uit in de gedachte van: Als de gelegenheid zich eens toevallig voordoet, dan maak ik het wel in orde. Wij vragen u echter, het nu eens niet van toeval te laten afhangen. Spreek eens doelbewust over een abonnement op Tijd en Taak met een paar bekenden. Tien tegen een, dat u er dan, evenals zo vele anderen, ook in slaagt een abonné te werven. Vooral, indien u in staat is eerst eens een exemplaar ter lezing te geven, al dan niet vergezeld van ons propaganda-geschriftje „Wat willen wij?”.

Vraag dus de administratie gedurende een aantal weken, behalve uw eigen nummer, ook nog enkele extra-nummers toe te zenden, benevens een aantal propaganda-geschriftjes.

Werk mee aan de verdubbeling van het aantal abonné’s.

Werf abonné’s.