is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 50, 1952, no 20, 16-02-1952

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Verkiezingen in India

Boeiend experiment

De bevolking van India heeft in de afgelopen weken haar stem uitgebracht. Voor het eerst in de geschiedenis van het land is het volk in staat geweestzijn vertegenwoordigers in de besturende lichamen zelf te kiezen. Voor het eerst in India’s geschiedenis is ook de kans gegeven werkelijk na te gaan, wat de krachtsverhouding der onderscheidene politieke partijen is. Honderd zesenzeventig millioen waren stemgerechtigd; meer dan de helft van dit aantal heeft zijn stem uitgebracht. Naar onze maatstaf is dit resultaat wellicht minder bevredigend, maar een enkel ander cijfer, nl. dat circa 85% van de kiesgerechtigden analphabeet is, stelt genoemde belangstelling in een geheel ander daglicht. De moeizame en kostbare voorbereiding voor deze verkiezingen is niet voor niets geweest; India’s bevolking heeft getoond waardering te hebben voor dit democratisch experiment. Na de onafhankelijkheidsverwerving is deze stemming de belangrijkste mijlpaal op de weg der democratisering van het land.

Het positieve element is, dat de bevolking van India dus, wat wij in ons zogezegd beschaafde Westen noemen, „rijp” is voor het beginsel der democratie. Of deze rijpheid tot een werkelijke democratische samenleving leiden zal op den duur, hangt van te veel factoren af om nu reeds onomwonden met ja of nee te kunnen beantwoorden. Onder andere is van het grootste belang hoe India’s leidende politici de lessen dezer verkiezingen zullen opvatten. Van haast evenveel belang is het, hoeveel begrip en royale medewerking het democratische buitenland (i.c. Amerika en Engeland) kan opbrengen voor de situatie in en de behoeften van de nieuwe staat.

Een ernstige waarschuwing is het succes der communisten. In sommige staten hebben zij, de politieke paria’s van gisteren, de meerderheid behaald, o.a. in het belangrijke Madras, in een tweetal districten van Hyderabad en in Travancore-Cochin. Ondanks de successen van de Congrespartij in andere staten is de situatie thans zo, dat de communisten in drie staten een belangrijke rol in het politieke leven gaan spelen, en zelfs in Travancore-Cochin de regering zullen kunnen beheersen. Zij hebben nu de kans om hun invloed verder te verbreiden. Zoals de „Manchester Guardian” schreef, is het voor een nieuwe partij in India „de zwaarste opdracht om de idee te vestigen, dat zij serieus genomen moet worden en de kans heeft om meer macht te verwerven.” Bovendien bestaat, gelijk genoemd blad eveneens opmerkte, „’t gevaar, dat de communisten van hun positie in Travancore-Cochin gebruik zullen trachten te maken om er een zelfde operatiecentrum van te maken als Yenan voor China was.” Het betrokken gebied heeft een lange kustlijn, waardoor infiltratie eenvoudig is. Bovendien is het land rijk aan mineralen, zodat de beheersing er van voor de macht over India van veel betekenis worden kan. Wel

is waar laat de grondwet van India ingrijpen van de centrale regering toe, als het bestuur in een bepaalde staat niet in overeenstemming met de grondwet plaats vindt, maar elkeen weet hoe moeilijk een dergelijke maatregel kan worden uitgevoerd, zeker in een toch nog zeer ongeordend land als India, waar het overheidsgezag nog een onvast fundament heeft. Er zal heel wat staatsmansbeleid nodig zijn om de klip van het communisme te omzeilen, en om te zorgen, dat de macht van deze groep zich niet uitbreidt. Dit geldt te meer, nu gebleken is, dat gematigder linkse groeperingen als bijvoorbeeld de socialisten van India in feite geen been aan de grond gekregen hebben. Voor volgende verkiezingen ligt in het falen der socialisten een potentiële winst voor de communisten. Degenen die nu socialistisch gestemd hebben, zullen de verleiding van over te gaan naar het communisme lang niet allen kunnen weerstaan.

De waarnemers in India zijn het er over het algemeen wel over eens, dat het grootste politieke vraagstuk de armoede is, vooral op het platteland. De regèrlng heeft enige hervormingen mogelijk gemaakt, maar de toestand van de landbouwende bevolking is over het geheel genomen nog niet veel verbeterd.

In het district Telengana bijvoorbeeld bezit tweederde van de boeren slechts twee ha. grond of minder, terwijl het anderhalf procent der grondbezitters elk veertig hectare of meer bezit. Aan de grootste bezwa-

ren van het feodale stelsel is tegemoetgekomen, maar de druk van de grondeigenaars is door hun feitelijke macht nog bijzonder zwaar. Deze situatie op het platteland is overal dé kans geweest voor het Aziatische communisme, in India niet minder dan bijvoorbeeld in China. Voorts schijnt het militante en voor de boerenbevolking correcte optreden der communisten veel indruk te maken. Ook dit verschijnsel is bekend. Men kan het communistische tactiek noemen of anders, in elk geval staat vast, dat zodra de communisten de kans krijgen rechtvaardiger op te treden dan de gevestigde bewindhebbers, zij de bevolking op hun hand krijgen. Het enige antwoord, dat de andere partijen van India hierop kunnen geven is met hart en ziel te streven naar een zo snel mogelijke verbetering van de samenleving. Falen zij hierin, dan ligt een snelle groei van het communisme in India voor de hand.

Hier ligt een taak, die uitgevoerd móet worden, ter wille van India’s bevolking, maar ook ter wille van de gehele wereld. Als India in de communistische invloedssfeer zou komen, wordt het evenwicht in de wereld voor lange tijd ten gunste van de Sowjet-Unie verstoord.

Wij kunnen er niet gerust op zijn, dat de Verenigde Staten de ten aanzien van India juiste koers zullen gaan varen, nl. een van onvoorwaardelijke materiële en technische bijstand, zonder in ruil daarvoor een nog moeilijk te verteren bondgenootschap te verlangen. De historie van de lang opgehouden graanleveranties aan het hongerende India is een droevig voorbeeld van het onbegrip, dat Amerika voor India’s ontwikkeling toont. Er staat echter, ook voor Amerika, veel op het spel

H. VAN VEEN

Garantiefonds

Omstreeks de jaarwisseling heeft men in de kranten kunnen lezen dat de E.C.A. het Amerikaanse deel van de Marshallorganisatie zich had verenigd met een plan van onze regering om ƒ 100 mln van de zgn. tegenwaarderekening te gebruiken als een garantiefonds bij bestemming van risicomijdende besparingen voor risicodragende investeringen.

Dat is natuurlijk onverstaanbare dieventaal. Het is echter niet zo moeilijk te be-

In de eerste plaats: de tegenwaarderekening bij de Nederlandsche Bank bevat de guldens die importeurs neertellen als zij Marshalldollars kopen. Dit is dus de (guldens-)tegenwaarde van de dollarhulp. Deze rekening is geblokkeerd: niemand mag er aan komen zonder Amerikaanse toestem-

In de tweede plaats: risicomijdende besparingen zijn besparingen speciaal van de kleine man. Deze spaart in de vorm van levensverzekerings- en pensioenpremies, e.d., die terecht komen bij levensverzekeringsmaatschappijen, spaarbanken, pensioenfondsen, e.d. en zo moeten worden belegd dat de kleine man op zijn tijd zijn uitkering zal ontvangen. Deze lichamen met

een verzamelterm: institutionele beleggers geheten hebben m.a.w. een constante stroom van verplichtingen en zij moeten daartegenover dus zorgen voor een even constante stroom van inkomsten. Riskante, risicodragende beleggingen brengen fluctuerende inkomsten mee en zijn dus veelal voor hen taboe,

xot zover is er geen probleem.

Sinds een aantal jaren, vooral sedert de oorlog, is er echter in verband hiermee een probleem gerezen en wel doordat enerzijds de stroom van besparingen van de kleine man sterk is gaan toenemen, terwijl anderzijds de besparingen van de rijke man (door de belastingdruk) sterk zijn gaan verminderen; en te zelfder tijd moest een grote industrialisatie plaats vinden, die nu eenmaal altijd risico’s meebrengt. Het is dus te begrijpen dat al sinds vele jaren allerlei mensen zinnen op middelen waarmee de besparingen van de kleine man voor de industrialisatie geschikt kunnen worden gemaakt.

Een van die middelen is het geven van een overheidsgarantie. De investeerders kunnen immers, wanneer de overheid de héle of gedeeltelijke hoofdsom en een zeker rentepercentage daarop garandeert ook in