is toegevoegd aan uw favorieten.

De bergvriend; alpinistisch tijdschrift-tweemaandelijks orgaan Sektion Holland van de "Oesterreichischer Alpenverein", jrg 2, 1953, no 2, 1953

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de Gandegghütte nu juist niet zo bijzonder goed was en de Theodulhütte wel. Woensdag de Furggrat, als trainingstocht zeer aan te bevelen. Loopt precies op de grens tussen Italië en Zwitserland, uitzicht uniek. Gerust hebben wij op de bijna gereedzijnde bunkers der Drahtseilbahn van Breuil (Cervinia) naar de Grat. Hier zagen wij voor het eerst de (Italiaanse) zuidwand van de Matterhorn, voor ons gevoel geleek het bereiken van die top een te zware opgave. De ..interressanten Stellen ' althans volgens Tony waren voor ons niet mis. De afdaling naar de gletscher was niet eenvoudig, maar voldaan en uitgedroogd bereikten wij het Schwarzsce-Hotel, waar het vochtgehalte met Apfelsapf weer een beetje op peil werd gebracht. Donderdag rust. 'Vrijdag een schitterende tocht langs Hotel du Trilt naar de mooie Rothornhütte. Liesbeth, Wim en Piet 1 en II hebben Zaterdag de Zinal Rothorn (4223 M.) bestegen, zonder Jo en Arie met spierpijn. Alles ging prachtig en onze Ie week was wel besteed. De Zondag benut voor een dalwandeling naar Tasch als voorbereiding van Maandag naar Hörnlihütte om Dinsdag de Matterhorn te doen, waarover Liesbeth haar belevenissen in een afzonderlijk praatje zal geven. Die avond/nacht in deze beroemde hut zal me lang bijblijven, want te slapen op een Matratzenlager van 8 met z’n negenen is heus geen pretje. Donderdag heerlijk met de Sessellift naar Sunnega (hoogteverschil 1000 M.) naar Fluhalp, om "Vrijdagmorgen als sluitstuk van onze tour de Rimpfischhorn te bestijgen (4202 M.). Vrijdagmorgen alle zes ’s morgens om half drie achter de gidsen, met kaarslantaarns, in het donker naar boven. Een geluidloze geschiedenis met de huidige profielzolen en zo vroeg wordt er niet gezongen.

De Anstieg over de gletscher naar de rotsen is nu juist niet lollig, maar om met Tony te spreken ~interessant” en de ene Turm na de andere had vele lastige Stellen. Op de top niet al te veel ruimte en om in de luwte te zitten wisten de gidsen een goed plekje, waarmede alles gezegd was een almpje was het niet. De afdeling verliep uitstekend, naar onze mening althans want, nietwaar het ~Recht stehen” en „springen” moesten we nog menigmaal van Emil en Tony horen. Best konden ze merken, dat het onze laatste dag was, want de vermoeidheid begon zich danig te laten voelen, waardoor ik zeker driedubbel heb genoten van de afdaling per Sessellift. Toen was het gauw gebeurd. Een afscheidsetentje met de gidsen in Castor & Pollux, (d.w.z. het Restaurant in Zermatt) en dan huistoe. Ik kan niet anders zeggen; een vacantie om nooit te vergeten, niet alleen dank zij het steeds maar mooie weer, maar zeker ook door prettige vrienden, die deze zelfverzorgingstour tot een succes maakten, want het ging niet alleen om melk halen en melk drinken: er komt nog zo veel meer bij en alles verliep gewoon, dus goed. Inderdaad iets om aan te bevelen.

ARIE KOSSEN