is toegevoegd aan uw favorieten.

Pius-almanak ...; jaarboek van katholiek Nederland, jrg 6, 1880, 1880

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„maar, voleindig, gij kunt mij niets uit haar naam verzoeken, waaraan ik zou weigeren te voldoen. ”

„Welnu dan,” sprak zij niet zonder aandoening, al had haar stem meerdere vastheid verkregen, „lang heb ik uw spotlust gevreesd, maar wij zijn heden avond voor het laatst bij elkander, en hetgeen ik der afgestorvene beloofde moet ik volbrengen. Deze medaille van O. L. Vrouw van Pourvières verzocht uw stervende moeder mij u te geven.”

Bij deze woorden bracht zij een kleine portefeuille te voorschijn en nam daaruit het genoemde voorwerp, dat aan een zijden lint bevestigd was. „Zie eena,” ging zij voort, „ik heb uw naam als een duidelijk merkteeken, dat het uen u alleen behoort, voluit op het lint geborduurd en luidde las zii: Hionolite La Preuve.”

«Grij zijt een engel,” riep hij glimlachend en kuste met een blik vol liefde den aangewezen naam.

„Grij moest liever de medaille kussen,” vermaande liet meisje jjhet is van de vlekkelooze maagd, aan wie zij is gewijd, dat uw goede moeder uw geluk voor de toekomst hoopte.”

„Inderdaad,” riep hij met verhelfing van stem, „waar ik mij ooit zal bevinden—, het zij te land of ter zee, op het bloedige oorlogsveld of op den vreedzamen akker, nooit zal mij dit dierbaar voorwerp verlaten, dat de stervende handen mijner onvergetelijke moeder omvatte.”

«Grij, maakt mij gelukkig door deze verklaring, Kip, polite,” riep Battistamet tranen in haar oogen,„maar beloof mij nu ook, dat gij „de Toevlucht der Zondaren,” „de Hulp der Christenen,” zult vereeren, ter wier verheerlijking deze medaille geslagen werd.”

„Ik beloof het u, alle dagen een „weesgegroet,” is dat goed?” sprak hij kinderlijk, maarniet een schaamteblos op zijn gelaat, alsof hij door onmannelijke beweegredenen gedreven werd. Deze ontsnapte echter, dank zij de schemering, aan het spiedend oog zijner geliefde, die hem spoedig te kennen gaf, dat zij één