is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 82, 1932, no 487-492, 1932

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De lijken, die verbrand worden, draagt men in den regel naar ’n rivier, en wel naar ’n „heilige” rivier, als die er een is.

Na de verbranding wordt de asch in de rivier uitgestrooid. Crematoria (= verbrandingsovens) bestaan hier nog niet.

Men doet het eenvoudiger. Ge* droogde koemest is ’n felle brands stof, en die ge» bruikt men. Het doel wordt be* reikt; alles is gauw afgeloopen. Nu gaan ze zich eerst reinigen, want anders mos gen ze geen deel nemen aan het doodenmaal.

Welken indruk verwekt deze plechtigheid ? ’n Natuurlijke droefheid bij de bloedverwanten, maar verder bes kommeren zij er I r zich niet om. Zf hebben nog wel een vaag idee, dat er nog iets van overblijft ; sommigen gelooven, dat de overledenen worden opgenomen door het Opperwezen ; anderen gelooven in de zielsverhuizing, maar ze missen het ware geloof.

Onze katholieken verbranden hun dooden niet ; ze begras ven hen met de kerkelijke plechtigheden. Dikwijls kan er geen priester bij zijn en dan doen de eatcehisten hun best om alles goed te regelen.

Trichinopoly. Heidcnsche begrafenis.