Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Spreker heeft moeite gehad, zich van dat geval een verklaring te vormen. De volgende komt hem ’t meest waarschijnlijk voor. Aangenomen dat de vroedvrouw goed heeft onderzocht, dan is hier spontaan uiteen schedelligging een voetliggiug ontstaan. Spreker stelt zich dit op de volgende wijze voor. Uit de anamnese bleek, dat de eerste partus forcipaal was geëindigd, en dat daarbij een inwendige verwonding was ontstaan. Niet onwaarschijnlijk is daaruit een litteeken achter gebleven, dat de iudaling van het hoofd bij den volgenden partus heeft belemmerd. Yermoedelijk lag er een voet naast het hoofd. De drukking, door de vroedvrouw van buiten tegen het haematoom uitgeoefend, moet het gedeeltelijk ingedaalde hoofd weer boven den ingang hebben gedrukt. De persweeën konden het hoofd er niet weer indrukken, maar wel den voet langs het bloedkussen naar buiten doen glijden. Toen de voet eenmaal buiten was, moeten de volgende weeën, daar de stuit wel kon indalen, maar niet het hoofd, de zelfkeering hebben tot stand gebracht. Spreker vraagt of de aanwezigen zich met deze verklaring kunnen vereenigen. De heer Treub zegt, dat het moeilijk gaat dit geval aan een ernstige kritiek te onderwerpen, omdat de feiten niet gecontroleerd zijn. Het meest waarschijnlijk dunkt hem, dat er van den aanvang af een volkomen stuitligging heeft bestaan, en dat de vroedvrouw zich inde diagnose heeft vergist. Dat dergeljjke vergissingen, ook bij goede verloskundigen, nu en dan voorkomen, is bekend. Spreker is eenmaal dooreen zijner leerlingen, die hij voor een zeer goed leerling hield, bij een kruiuligging geroepen, waar de groote fontanel duidelijk te voelen zou zijn, en waar per slot van rekening een stuitligging bestond. Bekend is het verhaal vaneen onzer Fransehe collega’s inde verloskunde die, een geval van aangezichtsligging willende demonstreeren, als criterium opgaf dat hij, bij ’t steken van den vinger inden mond van den foetus zuigbewegingen had gevoeld, en eerst door ’t homerisch gelach van zijn auditorium tot de ontdekking kwam, dat zijn vinger vol meconium zat. Spreker is dus het meest geneigd de geheele zaak tot een error diagnoseos van de vroedvrouw terug te voeren; de zelfkeering komt hem al te onverklaarbaar voor. Het terugduwen van het voorliggend deel door drukking op het haematoom wil hij gaarne aanneraen. De heer Kouwer ziet niet in dat, de mogelijkheid van het terugduwen van het hoofd aangenomen, de keering niet mogelijk zou zijn, mits de voet voorligt en de stuit wel, het hoofd niet kan indalen.

97

Sluiten