Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

water, dat met steriel gaas wordt opgezogen. Buiknaad in twee étages en uitwendig agrafage. In ’t begin der narcose nog een aanval van ademkramp; na de operatie geen aanval meer. De temperatuur was ’s avonds 8 uur 39°, om 11 uur B9°8; volgenden morgen 11 uur nog 39u7, doch daalde daarna successievelijk tot onder 36°5, om den Bden dag nog even boven 38° te komen. Den eersten nacht werd de ademhaling reeds kalmer; den volgenden morgen slikte de vrouw melk, lepeltjesgewijs, en reageerde zij op het appliceeren van den katheter. Er kwam bijna 500 C.c.m. urine, met ± melk en kwam er 1200 C.c.m. urine met 1 °/00 eiwit, ’s Morgens van den tweeden dag sprak pat. weer en waren er flatus; ’s avonds op glycerine-spuitje een weinig faeces. Alles ging dus naar wensch, behalve de lochiën. Toen deze den eersten dag geheel uitbleven, werd in verband met het moeilijk loslaten der vliezen gevreesd voor afsluiting van het cervikaalkanaal, en daarom na carbol-vaginaal-irrigatie op geleide van de vingers een sonde door de cervix gevoerd; ’s nachts daarop vrij wat bloederige lochiën. De derde dag bracht ons een alleronaangenaamste verrassing, waarop absoluut niet meer gerekend was. ’s Nachts had pat. weer geen lochiën gehad, ’s morgens klaagde zij over hoofdpijn; de temperatuur was om 8 uur 37°5, om 11 uur 36°2; op dat uur zag ik haar nog en vond den pols weer meer gespannen; daar er nog weinig defaecatie was geweest, werd een waterlavement voorgeschreven, evenwel zonder resultaat. Daarna viel zij in slaap, en kreeg om kwart vóór 12 plotseling een allerhevigsten eklamptischen aanval, onmiddellijk door andere gevolgd ; binnen een half uur vier aanvallen; de eene nauwelijks afgeloopen, als weer een nieuwe begint. Deze aanvallen hadden een zeer bijzonder type; zij begonnen met kleine schuddingen en rechtsdraaing van ’t hoofd; dan zeer lichte clonische krampen van den linkerarm, waarbij de rechterarm als paralytisch bleef liggen; ten slotte algemeene clonische krampen. Yan ’t begin af aan was pat. weder diep comateus. Therapeutisch werd eerst weer morphine gegeven, subcutaan, in ’t geheel 70 mgr.; doch toen zelfs deze hoeveelheid absoluut niets uitwerkte tot chloroform-toediening overgegaan. Wanneer dadelijk bij de eerste verschijnselen enkele druppels chloroform werden toegediend, gelukte het inden regel, den aanval verder te coupeeren. Na 2 uur was geen chloroform meer noodig. Inmiddels was naar eventueele oorzaken gezocht, zonder dat het gelukte die te vinden. De buikwond was volkomen rustig; abdomen

156

Sluiten