is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, jrg 17, 1941, no 28, 19-09-1941

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ln den grauwen ochtend trekt de machinist er op uit, z'n bundeltje onder de arm, z'n eten en drinken in de hand.

Uh dafy uit hei tcucH ucu* uh

MACHINIST

Rechts: De machinist en dc stoker bij dc remhraan. Deze kan verschillende standen aannemen, zooals: „snel remmen", „langzaam remmen" enz.

De onbekende man, aan wien de reizigers zich toevertrouwen.

Veel menschen kunnen zich geen voorstelling maken van het leven van anderen, nog veel meer menschen maken zich in het geheel geen voorstelling van andermans moeilijkheden, beslommeringen en vreugden. Hoeveel honderden, ja, duizenden rijden iederen dag met de trein zonder zich rekenschap te geven dat daar die groote zware locomotief blaast en puft, fluit, trekt, remt, enfin, alles wat een locomotief gewoon is te verrichten, alleen omdat de machinist het zoo wil.

Wat is dat eigenlijk voor iemand, daar vooraan de trein, die man die hoog uit het raampje kijkt als alle reizigers zenuwachtig hun plaatsen trachten te veroveren? Wel, het is in zekere zin een zeer bevoorrecht mensch en in zekere zin een heel gewoon iemand. Interessant is, machinist Barend eens een heele dag te vergezellen, dan kunnen we ons een beeld vormen over zijn bevoorrechte- en gewone positie.

Een kwartier nadat de vredig tikkende wekker tot 'n helsche lawaaimachine is overgegaan, komt zijn vrouw nog eens aan de deur. rammelen: „Barend, 6 uur!" Zij is er direct uitgesprongen, heeft het licht ontstoken en de verduisteringsgordijnen opgerold, in de keuken thee gezet, en de boterhammen om

Met behulp van zijn lange oliespuit kan de machinist de meest verborgen plekjes van de locomotief smeren.

mee te nemen, klaar gemaakt. Barend geeuwt, steekt zijn beenen uit bed en vindt het koud en schemerig. Maar de reizigers te Amersfoort kunnen niet wachten! Dus springt hij het warme bed uit en verricht de ochtendceremonie van plassen, proesten en rillend in koude kleeren schieten... Met z'n platte blauwe fleschje, zijn trommeltje en het pannetje met zijn prakkie onder de arm loopt hij door de natte triestige ochtend.

Als hij op het perron komt, wordt juist de „loc" waarmee hij naar Enschede moet, gerangeerd. Barend loopt de rails over en klimt het steile trapje van de loc op:

„Móge!"

„Morrege".

De mannen die in de nacht met de loc van Zwolle gekomen zijn, gaan nu naar huis en de machine verandert van meester. Zij krijgt niet meer dan één dag per week rust. Zes dagen lang bevindt zij zich onafgebroken op weg, dan hier heen, dan daar heen, steeds loeit het vuur binnen in haar, steeds neemt zij kolen en water in. Barend verwisselt kalm zijn manchester jasje voor een blauwe kiel, vouwt de eerste netjes op en legt hem met zijn twaalfuurtje in het machinisHet

is behagelijk warm in de cabine, de stoker gooit kolen op het vuur, rossig wordt de frontplaat met de vele wieltjes en handles verlicht. Van het perron af is het een prachtig gezicht: een zwarte berg kolen op de tender waaromheen de witte stoom omhoog stijgt en af en toe de roode gloed van het vuur opvangt.

Een snerpend fluitje... een

geheven vertrekstaf..., Barend haalt de groote hefboom van de stoomtoevoer over en tsjoek..., tsjoek... tsjoek..., gaat het langzaam vooruit. Dan plots vaart een razende daver door het station: de wielen slaan door! De rails zijn te glad en bij een even te veel stoom geven, slippen de wielen en draaien als een razende in het rond. Onmiddellijk sluit Barend stoom af en door één van de vele raderen rond te draaien laat de stoker wat zand op de rails loopen. Nogmaals voorzichtig geprobeerd en nu lukt het; kalm glijdt de trein de ochtendnevel tegemoet. Even naar rechts kijken..., ziet ze me?... ziet ze me niet?... Ja hoor, uit één van de vele vensters van een huizenrij met roode daken en groene tuintjes, wappert een witte doek op en neer! Barend zwaait zijn vrouw de laatste groet toe en het is alsof zijn werk nu pas begint.

pas Er moet zuinig gestookt worden, daarom trekt de trein in het begin langzaam op, want juist het snelle optrekken kost 'n massa kolen. Met de tijden is daarmee rekening gehouden, ieder traject kost een paar minuten meer. Barend kijkt mistroostig op zijn horloge, zij zijn te laat vertrokken en voor iederen machinist is het een eerezaak op tijd binnen te komen. Maar vaak is

stationschef zijn „spiegelei" toont zet dc machinist zijn locomotief in beweging.